Przemek Górczyk Podcast

00:00 Ty byłeś tam w takim stanie krytycznym już, nie? Krytycznym, tak. 00:04 Dojrzałem, że jakbym trafił dzień, dwa dni później, to byśmy teraz nie rozmawiali. Kiedyś sobie na takim zydelku siedziałem przy głowie pacjenta i on się pode mną załamał. I ja spadając... 00:14 Podczas operacji? 00:15 Podczas operacji spadając z dużym okrzykiem, wulgarnego słowa, na usta, kopnąłem kroplówkę, która się odczepiła, upadła gdzieś skąd z boku. Był wstyd totalny. W jednym serialu kiedyś zagrałem złodzieja samochodów bez umiejętności jeżdżenia samochodem. Nie miałem papieru. Nie przyznałem się. 00:32 Ale... Ale umiałaś jeździć. Ale się udało. 00:35 Udało. 00:35 No nie, miałem dublera. Chciałbyś grać jakiegoś sadysty? A zagrałbym chętnie. Chętnie, chętnie, chętnie. Więc apeluję, że jakiś reżyser by chciał mnie obsadzić w roli sadysty, to ja bardzo chętnie. Zapraszamy. Zapraszamy, tak. 00:55 Ma pan, pani cukrzycę. 00:58 To jedne z tych słów, których nie chcemy usłyszeć. Takich słów, które potrafią wywrócić całe dotychczasowe życie do góry nogami. Cukrzyca to choroba, której nie widać, ale Ty czujesz ją cały czas. Z pozoru wszystko jest ok, ale nigdy nie wiesz kiedy złapie Cię nagłe osłabienie, senność, drżenie rąk, zimny pot czy trudności z koncentracją. Cukrzyca to choroba, która staje się drugim etatem. Każdego dnia, bez wolnych weekendów, świąt, wakacji, 24 godziny na Tobę. 01:29 Cukrzyca to choroba, którą mimo wszystko jesteś w stanie trzymać w ryzach przy odpowiednim podejściu. Jednym z narzędzi, które w tym pomagają jest Freestyle Libre 2. Sensor oraz aplikacja, która pozwala Ci monitorować poziom cukru w czasie rzeczywistym. Wszystko jest bardzo proste w użyciu. Sensor Freestyle Libre 2 zakładasz na tylną część ramienia. Tutaj. Na telefon pobierasz łatwą w obsłudze aplikację Freestyle LibreLink. Sensor mierzy stężenie glukozy i automatycznie przesyła wyniki na Twój smartfon co minutę. A co jeśli jesteś rodzicem lub opiekunem osoby chorującej na cukrzycę? 02:03 Dzięki aplikacji LibreLink App możesz zdalnie monitorować poziom glukozy bliskich osób w czasie rzeczywistym. Zapomnij o uporczywym nakłuwaniu palców i przerywaniu zadań tylko po to, by sięgnąć po glukometr. Brzmi jako ulga, co? Sprawdź Freestyle Libre 2 i pamiętaj, że chorując na cukrzycę możesz skorzystać z refundacji na zakup sensora. Więcej informacji znajdziesz w opisie tego podcastu. 02:25 Partnerem odcinka jest Abbott Laboratories Poland, dystrybutor systemu monitorowania glikemii Freestyle Libre 2. 02:32 Michał Piela, witam. Dzień dobry, cześć. 02:53 I zacznijmy od tego, że powiesz ludziom, czym się zajmujesz. 02:55 Jestem aktorem z wykształcenia. Skończyłem Akademię Teatralną w Warszawie im. Aleksandra Zelwerowicza w 2003 roku. 03:02 Dziękuję za takie przedstawienie. Krótkie i konkretne. Ale skończyłeś też inną szkołę. 03:07 Ja skończyłem ratownictwo medyczne, studium dwuletnie, po maturze. Czemu w ogóle takiego wybór? Wiesz co, ja jeszcze jestem takim rocznikiem, który musi odbyć zasadniczą służbę wojskową. I to była pewnego rodzaju ucieczka. 03:23 Czyli wtedy się cały czas myślało, co zrobić. 03:26 Tak, ale też takie myślenie, że po maturze musisz coś się dalej uczyć. Teraz chyba ludzie trochę inaczej na to patrzą, że niekoniecznie od razu po maturze trzeba zdawać na studia, dają sobie niektórzy czas. 03:40 Ja poszedłem do tego studiu medycznego, nie był to mój wybór taki, że chciałem to robić. 03:46 Ale to trochę hardkorowy wybór. 03:47 No wiesz co, to był pierwszy rocznik w Dąbrówce Małej, w Katowice, jestem z Katowic, jestem ze Śląska, który miał pierwszy rocznik ratownictwa medycznego. 03:57 Wtedy jeszcze nie wiadomo, co to będzie, czym to się będzie jadło, kto będzie za to płacił. Było dużo rozmów na ten temat. No i to skończyłem, to dwuletnie, ale nie byłbym chyba dobrym ratownikiem medycznym. Sądzę, że jestem lepszym aktorem niż ratownikiem medycznym. 04:13 Czemu byś nie był dobrym? 04:15 Słuchaj, jestem, byłem jak słończ w kładzie kopporcelany. Zdarzało mi się coś połamać, coś zbić. Nie był to mój szał. 04:26 To było szokujące doświadczenie pracować przy niektórych albo symulacjach wypadków? 04:31 Wiesz co, to nawet nie były symulacje. To polegało na tym, że miałeś teorie, czyli nazwy kości, nazwy narządów, to wszystko trzeba było gdzieś opanować, leki. 04:45 Do tego miałeś praktyki na izbie przyjęć w szpitalu, w straży pożarnej, ale straż pożarna raczej polegała na kursach, czyli co się jak pali, jak ratować. Czym to się je? Na sali operacyjnej był też tydzień praktyk, czy dwa tygodnie praktyk. 05:04 To są hardkorowe praktyki. 05:05 No wiesz co, oglądałem swoje wnętrzności, nie powiem, nie powiem. Pracowałem się, pracuję przeważnie przy stanowiskach anestezyloga, się z pomocą, się obserwuję, po prostu uczy się. To są bardzo praktyczne zajęcia. Tak, nawet mam taką jedną sytuację, żeby tłumaczyć, dlaczego się zachowałem jak słońc w składzie porcelany. Ja kiedyś sobie na takim zydelku siedziałem przy głowie pacjenta. Zapisywałem na takim okrągłym z nóżkami i on się pode mną załamał. 05:34 Podczas operacji? Podczas operacji, spadając z dużym okrzykiem wulgarnego słowa na usta, kopnąłem kroplówkę, która się odczepiła, upadła gdzieś skąd z boku. Wstyd totalny. Taki slapstick. 05:46 Ale skąd miałeś wiedzieć, że się załamie pod tą krzeselkę? 05:48 Nie wiedziałem, no nie wiedziałem. Mam nadzieję, że teraz na serach operacyjnych są lepsze siedziska. 05:57 Nieprzyjemna sytuacja. 06:01 Dlatego cieszę się, że zdałem do szkoły teatralnie. Udało mi się to zrobić za pierwszym razem. 06:06 No i podobno osoba, która wręczała ci dyplom powiedziała, że cieszy... Tak, cieszy się, że... Czyli to nie było tylko twoje wrażenie. 06:12 To nie było tylko moje wrażenie. Pani dyrektor studium medycznego powiedziała, że cieszy się, że zdecydowałem się na inną ścieżkę kariery. 06:19 No i się chyba udało. 06:24 Czemu do czterech szkół teatralnych w Afrika? 06:26 Już tak się robi. Ja nigdy o tym nie słyszałem. Tak robią niektórzy po prostu, żeby mieć większe szanse. Teraz to w ogóle jest jakiś szał na zdawanie do szkoły teatralnej, bo to jest już, jak ja zdawałem, to nie wiem, było... 800 kandydatów, a teraz jest ponad 1000. To naprawdę się stał jakby popularny kierunek. Żeby sobie dać większą szansę, że to jest na zasadzie, że jak nie tu, może tam. Ja zdawałem się do Warszawy, Krakowa, Łodzi i Wrocławia. 06:58 I wtedy to była popularna praktyka? 07:00 Tak, tak, tak, bo wielu moich znajomych zdecydowało albo do dwóch, albo do trzech. Mało, ktoś zdecydował na jeden egzamin. Ale że mi się wszystko pokryło, bo wtedy w tym roczniku 99 Akademia Teatralna robiła nabór jako pierwsza, więc pierwsza miała egzaminy, więc wszystkie egzaminy kolejne mi się pokryły z innymi szkołami, więc właściwie już nie miałem wyboru. Jakbym się nie dostał, no to może bym co innego robić, aż nie wiem co. 07:25 I jakie to było dla ciebie doświadczenie? Bo ty marzyłeś o tym, żeby zostać aktorem? 07:29 Od jakiegoś czasu tak. Od jakiegoś czasu to znaczy? Wiesz co, ja zawsze lubiłem występować, dajmy na to. Lubiłem recytować, lubiłem śpiewać. Brałem udział w różnych akademiach, w różnych spektaklach. Byłem w grupie artystycznej realizacji teatralnej GARD w Katowicach przy Pałacu Młodzieży. 07:51 Czyli nie miałeś takiej... Albo przynajmniej w jakiś naturalny sposób umiałeś sobie radzić z tremą, żeby jednak wyjść na tę scenę. 07:59 Tremia nigdy się nie pozbędzie, znaczy nie powinieneś się nawet pozbywać. Tremia to jest gotowość, to jest coś, co daje siłę, spięcie. Ale niektórzy mają taką, że nie chcą tam wyjść. 08:12 No to nie powinni uprawiać tego zawodu, co ja uprawiam. Trzeba ze stremą walczyć jak najbardziej, ale nie należy się jej bać. Ona po prostu jest. Towarzyszy nam w życiu. 08:22 Jak to wyglądało w takim razie, jeśli chodzi o zderzenie z rzeczywistością, jeśli chodzi o samą szkołę teatralną? Miałeś jakieś wyobrażenia pewnie, że pójdziesz, będziesz się szkolił po to, żeby pracować kiedyś na scenie bądź na planie. No i myślę, że jest tak, że dostajesz się tam i jest jednak takie uderzenie, że to nie tego się spodziewałeś. 08:38 Nie, wiesz co... 08:43 Nie wiedziałem czego się spodziewać, bo dopiero co zdałem, więc to było na zasadzie, że idę w nieznane. Zmieniłem miasto, musiałem się przeprowadzić do Warszawy, więc też poznawałem miasto. To jest na tyle mała społeczność w Akademii Teatralnej, że się wszystkich poznaje, wszystkich się zna. 09:07 Są to przeważnie życzliwe osoby, my się wszyscy znamy, wszyscy ze sobą spędzamy czas, więc to można powiedzieć, że jest taki trochę klosz. Rzeczywistość jest później trochę inna, jak się z tej szkoły wychodzi i się stara utrzymać w tym zawodzie, bo dostajesz pewnego rodzaju narzędzia, czego się uczy w szkole i I potem musisz tego się nauczyć w prawdziwym życiu, w cudzysłowie, wykorzystać po prostu. Nauczyć się tak naprawdę jeszcze raz, jak to wszystko się je już w pracy zawodowej, poza szkołą. 09:41 Używając słowa narzędzia, co masz na myśli? 09:43 Wiesz co, no choćby porządne mówienie, dykcja, emisja głosu, pewnego rodzaju wyobraźnia. 09:51 Pewnego rodzaju wyobraźnia? W sensie, żeby budować postacie, żeby wiedzieć od czego zacząć, żeby szukać co się chce zagrać, potem jak się chce to zagrać. To są wszystko ważne, dlatego są tam takie zajęcia jak na początku, elementarna praca, nie wiem, Elementarne zadania aktorskie, potem sceny aktorskie, potem się już robi różne rzeczy, proza cały czas, jak mówić wierszem, no to są rzeczy, które aktor musi wiedzieć. 10:26 I później trzeba się wziąć w te umiejętności i postarać się je przełożyć na rynku pracy. 10:30 Tak, jak ze wszystkim podejrzewam. Jak ktoś studiuje medycynę, to też potem musi ją w praktyce zacząć stosować, więc tak też jest po prostu ze studiami aktorskimi. 10:42 Były jakieś trudne momenty w szkole? Tak? 10:47 Z tego co pamiętam, to kilka razy miałeś... Tak, tak, tak. 10:52 Ta szkoła się tym charakteryzowała, że było coś takiego jak semestr, że pierwszy rok był selekcyjny. Po prostu oni sobie dawali jeszcze prawo do tego, że być może się pomylili i nie nadaje się tego zawodu. 11:12 Być może się pomyli. 11:13 Być może, no bo to są egzaminy. Jak musisz przesłuchać ileś set osób w ciągu tam tygodnia, czy tam dwóch i potem jeszcze im zrobić różnego rodzaju egzaminy, to to może się zdarzyć, że po prostu, że jednak się okazuje, że decyzja komisji nie była słuszna. 11:29 I co ci mówili? Wiesz co, ja miałem dużo blokad w sobie, byłem zablokowany. Po prostu starali się mnie otworzyć, co się w końcu udało i udało mi się skończyć tę szkołę. 11:44 Dużo blokad w sobie to znaczy? 11:46 Wiesz co, każdy ma jakieś, jakby to powiedzieć. 11:55 Nawet nie to, że mnie zaskakuje z tymi pytaniami, co niepewniej myślałem o tym, że będę opowiadał o swojej drodze szkolnej. Pozbycie się pewnego rodzaju strachu, lęków. To, co każdy ma w sobie. Otwarcie się po prostu. 12:10 Czyli domyślam się, że wygląda to w ten sposób, że dostajesz określoną rolę, musisz wyjść na scenę, zagrać rzeczy i okazuje się, że nie czujesz się komfortowo w określonych ustawieniach. 12:23 Na przykład, ale to też w szkole się uczysz budować scenę, więc uczysz się relacji z partnerem, uczysz się jak ze sobą współgrać, na co możesz sobie pozwolić. 12:35 To musi być nawet dziwne, jeśli masz ze sobą partnera i musicie zagrać jakąś scenę i samo wyrażanie jakichś określonych emocji wobec niego, nawet jeśli wiesz, że to jest sztuczne, to to i tak musi być dziwne, nie? 12:44 Musi być prawdziwe, przede wszystkim musisz to tak zrobić, nawet jeżeli się z czymś nie zgadzasz, musisz to tak przedstawić, żeby to było, żeby to współgrało z tym, co się dzieje. 12:54 No musisz sobie wykrzesać pewnego rodzaju po prostu umiejętności. 13:02 Działania. Pokazywania rzeczy. 13:04 Pokazywania, tak. Odczuwania. 13:06 Wyrażania. Wyrażania. 13:07 Bo to jest jedna z rzeczy, które pamiętam, jak sobie czytałem wywiad z tobą, to wspominali właśnie o tym, że... 13:14 Na scenie bądź grając musisz wykrzesać z siebie różne emocje i w szkole oni też mają różne narzędzia do tego, żeby nauczyć ciebie dochodzenia do tych emocji, do tego, jak je wyrażać i w jaki sposób sobie z nimi później radzić w pracy. 13:27 Jak najbardziej. To duża rzecz właśnie zależy od pedagogów, jakie oni mają podejście i jak potrafią dotrzeć do studenta. 13:36 To jest bardzo ważne. 13:37 Ja akurat miałem moim zdaniem... Co się nie spodziewałeś, że będziesz rozmawiać o swojej drodze? 13:43 Nie spodziewałem się, chociaż mogę się tego nie myśleć. Nie jestem zbytnio bystry. Ja akurat miałem takie grone jakoś pedagogów, od których dużo się nauczyłem. Zresztą od każdego, moim zdaniem, pedagoga, niezależnie od kierunku w jakim... podąża twoje życie, można się czegoś nauczyć. Trzeba po prostu nauczyć się słuchać ludzi i brać do siebie to, co tobie odpowiada i zastanawiać się nad tym, dlaczego. 14:11 Wracając do tych blokad, jak nie chcesz odpowiadać, to nie odpowiadaj, ale zastanawiam się, jak to dokładnie wygląda, czyli są jakieś określone sytuacje, w których ty się nie, nie wiem czy to nazwać, czujesz się niekomfortowo, ale jest ci ciężko zagrać i musisz zrobić sobie jakieś ćwiczenia na przykład, żeby umieć lepiej się odnajdywać w danej roli? 14:30 Dawne nie ćwiczyłem, szczerze mówiąc. Są różnego rodzaju techniki jak najbardziej. Ja się staram, jak nad czymś pracuję, to staram się o tym myśleć. Nie jestem też człowiekiem, który będzie na siłę po prostu mówił, coś ćwiczył, kwestie na głos, coś. Po prostu ja staram się to tutaj ułożyć, zanim to się gdzieś wyrazi w ciele i w pracy. 15:01 Dużo rzeczy trzeba przemyśleć po prostu. 15:04 Trzeba myśleć. Ale to jest chyba inaczej, jeśli uczysz się czegoś, załóżmy, na pamięć i myślisz sobie o tym, w jaki sposób to zagrasz, a później okazuje się, że musisz powiedzieć to na głos i zagrać to już w konkretnej scenie. 15:16 Wiesz, to ważne jest, że na przykład ja nie mam umiejętności czytania, w sensie na głos, na przykład nie nagrywam. książek jako lektor. Są aktorzy, którzy robią to świetnie, którzy po prostu potrafią to ogarnąć. Ja nie ogarniam i nie nadaję się do tego. Nie jest to też problem, ale na pewno chciałbym mieć taką zdolność na przykład, żeby czytać A Vista, żeby czytać nie czytając pierw. 15:51 Ostatnio się przyłapałem, miałem przeczytać rozdział procesu kawki i błąd zrobiłem taki, że sobie tego na głos nie przeczytałem, a powinienem, powinienem się usłyszeć. To są takie rzeczy, no mój błąd, mój błąd. Nie powiem, że mi nie poszło, ale byłbym na pewno o wiele lepiej przygotowany, gdybym to zrobił, więc trzeba się przygotowywać do takich rzeczy. 16:13 Co było dla ciebie w takim razie największym zderzeniem rzeczywistością po wyjściu ze szkoły teatralnej? Jakie rzeczywiście trzeba było to przekładać na tym rynku pracy aktorskiej? 16:24 Wiesz co... 16:27 Na pewno start jest taki, że musi się pokazać. Musisz pozanosić swoje zdjęcia do agencji, znaleźć agencję. Przynajmniej tak było za moich czasów. Teraz nie wiem, czy agencja jest potrzebna. 16:39 Teraz się liczą zasięgi, lajki, subskrypcje itd. 16:41 Trzeba było się znaleźć na tym rynku. Miałem jeszcze taką ideafik, że trzeba mieć etat. 16:55 Ten etat dopiero gdzieś dostałem 5 lat po szkole. Etat w teatrze na przykład. Miałem to szczęście, że powstawał prywatny teatr i dyrektorka tego teatru mnie zaprosiła do współpracy. Nie wiem, może dlatego, że jestem taki jaki jestem, a jeszcze jak skończyłem szkołę byłem o wiele cięższy. Jeszcze miałem włosy. Jakoś byłem bardziej zauważony. Nie powiem, że mi było łatwiej, ale na pewno zwracałem uwagę, więc to już był duży plus, wyróżniać się z tłumu. 17:30 Uważam, że to jest bardzo trudny zawód pod tym względem, że tak dużo ludzi chce wykonywać ten zawód. 17:36 Bo to jest takie marzenie. 17:37 Nawet do szkoły, to jest takie marzenie. Wielu ludziom się to udaje. Ale w dzisiejszych czasach, jak ludzie są bardzo do siebie, zaczęli być podobni, czy to modą, czy wszystkim. 17:49 Zwłaszcza kobiety z tymi wszystkimi operacjami. 17:51 Zwłaszcza kobiety, ale mówimy o młodych dziewczynach, które dopiero co szkołę kończą. To jest trudny start. To jest trudny start i naprawdę trzeba dużo zrobić, żeby być zauważonym. Pomaga, tak jak mówiłem, zasięgi. Teraz trochę się Rolę dostaje pracę w tym zawodzie, jak masz zasięgi, bo produkcja patrzy na to, jak z reklamą może trafić, do jakiej rzeszy odbiorców. Jest to jakkolwiek frustrujące z twojej perspektywy, że ktoś... Wiesz co, ja nie narzekam. 18:22 Ja gram od wielu lat w popularnym serialu, ludzie mnie na ulicy rozpoznają. 18:28 Chcą mnie oglądać, biorę udział w spektakle teatralne, które gdzieś po Polsce jeżdżą, w tak zwanej prowincji, są grane. Ludzie przychodzą, sądzę, że jak widzą mnie na plakacie, to na pewno wiedzą, kim ja jestem i przyjdą albo nie. Po prostu. 18:45 Więc ja już na to tak nie patrzę, ale sądzę, że jakbym teraz miał zaczynać, to byłoby to o wiele trudniejsze. Mimo wszystko, mimo tych wszystkich, mimo internetu, mimo zasięgu, mimo Instagrama, Facebooka, czy co tam jeszcze jest. 18:59 Czemu myślisz, że to by było trudniejsze? 19:02 Bo to trzeba umieć robić. Sam mówisz, sam się pewnie uczyłeś robić ten podcast, mówisz o czterech latach. 19:08 Ja po prostu go nie umiałem robić na początku. 19:09 Nie umiałeś go robić, właśnie. A ja też nie jestem człowiekiem, który gdzieś dba o te zasięgi w internecie. Mój Instagram jest właściwie martwy. Ktoś mnie namówił, żebym go założył. 19:19 Żebym założył Facebook, a ja szczerze mówiąc nie korzystam z tych narzędzi. Może to mój błąd, ale ja też nie jestem człowiekiem, który cały czas by się fotografował, wymyślał jakieś filmiki, kombinował. Mam kolegów, którzy naprawdę to świetnie robią, też zaczynali akty, żeby po prostu się tego uczyli. 19:37 Tego można się nauczyć. Albo ktoś ma taki dar po prostu, że taki jest. Są niektórzy ludzie, którzy od zawsze sobie robią zdjęcia, tu selfie'acze sobie zrobią, wysyłają coś ludziom, to po prostu nagrywają się, jak gadają do telefonu. Dla mnie to jest niesamowite, ale to jest genialna umiejętność w tych czasach. 19:52 Świetna umiejętność, jeszcze umiejętność montowania tego wszystkiego, dodawania muzyki. Wiesz, pewnie jakby mi się chciało, to bym to pojął w jakiś sposób. Może bym robił lepsze, gorsze rzeczy. 20:03 Ale mi się nie chce. W razie mi się nie chce dwoło, że uważam, że to też jest pewnego rodzaju wystawianie się, czyli taka miłość własna troszeczkę. Też czasem. 20:16 Marcystyczna. 20:18 Tak. Ja nie lubię się sobą chwalić i rzadko to robię, tylko przy takiej okazji jak ta na przykład. Więc ja nie dzielę się swoim mieszkaniem, swoim życiem, swoją rodziną. Nie chcę tego robić. 20:32 To jest ciekawe w takim razie, że wybrałeś taką ścieżkę, co? 20:35 Nie, dlaczego? 20:36 No bo jednocześnie nie lubisz się za bardzo, w sensie mam wrażenie, że ta ścieżka jednak mediowa, bo myślę, że można ją tak nazwać, no to jest jednak ścieżka dla ludzi, którzy lubią się pokazywać, nie? 20:48 Ale ja lubię się pokazywać na scenie, na ekranie, ale nie lubię się pokazywać na takich właśnie nośnikach. 20:55 Co było dla ciebie najbardziej... 21:00 Najtrudniejsze na tym początku, żeby wbić się w ten rynek, żeby zaistnieć gdzieś, pokazać się, żeby ludzie cię zaczęli rozpoznawać, żeby ludzie zaczęli sami do ciebie dzwonić albo do twojego agenta. 21:10 Ja nawet nie myślałem o tym, żeby być od razu rozpoznawalnym. Ja myślałem, żeby mieć pracę, żeby się utrzymać, żeby mieć za co kupić jedzenie. 21:20 używki, czy też po prostu zapłacić za mieszkanie, wynająć mieszkanie, móc się utrzymać. Oczywiście byłbym głupkiem, gdybym nie mówił, że nie miałem nadziei na jakąś popularność, na jakieś zrobienie tak zwanej kariery. Oczywiście, że miałem, oczywiście, że chciałem, oczywiście, że chciałem, żeby to się spełniło. 21:48 Ale jak mówię, istotą jest jak kończysz tę szkołę, żeby po prostu zaistnieć, żeby mieć pracę, żeby wyrobić sobie kontakty, żeby poznać ludzi. To jest ważne, czy ludzie chcą z Tobą pracować, jak się z Tobą pracuje, jak się z innymi pracuje, to wszystko ma znaczenie po prostu na początku. 22:05 Masz jakieś konkretne, wtedy miałeś, albo teraz masz jakieś konkretne... Myślę, że tobie to przychodzi naturalnie, ale w jaki sposób pracować z ludźmi, żeby oni chcieli z tobą pracować? Żeby zapamiętywali ciebie, żeby wiedzieli, że na tobie można polegać? 22:18 Nie wiem, to chyba samoistnie idzie. Ja się staram być miły dla ludzi. Nie staram się im przypodobać. Biorą cię takim, jakim jesteś. To wiesz... 22:31 Chcą z Tobą pracować, bo nie chcą z Tobą pracować. Teraz jestem w takim wieku, że na przykład jak mam propozycję jakiegoś spektaklu wyjazdowego, to dla mnie jest ważne z kim bym pojechał. Bo to jednak spędzenie jest w busie iluś tam godzin w tygodniu, w miesiącu, dni. Więc to jest istotne. Z kim się chcesz kumplować, z kim chcesz być. To jest bardzo ważne. Żeby nie było czegoś toksycznego. Mam wrażenie, mam taką nadzieję, że nie jestem toksyczny. 23:03 Że się przyjemnie ze mną jeść. Mam nadzieję. 23:06 Ja również mam taką nadzieję. Jak sobie słuchałem materiałów z tobą, to też wspominałeś, że zdarzało ci się zasypiać na planach. 23:14 Tak, tak, tak. To się wiązało z chorobą, której nie wiedziałem, że posiada, chociaż mogłem się jej spodziewać, bo w mojej rodzinie cukrzyca jest obecna. 23:24 Miała ją i babcia, i miał mój ojciec, mam ciotka. Jest to choroba, która jest gdzieś genetyczna. 23:31 I jakoś nie przechodziło cię to? 23:32 Nie przechodziło mi to. Wiesz co, nie przejmowałem się tym. Zresztą mam wrażenie, że w ogóle jak się dowiedziałem o diagnozie, to ile ja miałem. Z 32 lata, tak jak ty teraz mniej więcej. Więc wiesz, nie myśl się o takich rzeczach. Nie myśl się o chorobie, nie myśl się o stanie swojego zdrowia, bo się jest młodym. 23:55 i się czerpie całymi garściami. No mnie to zaskoczyło. 23:59 Ja jeszcze chciałbym wrócić do tego zasypiania. Co masz na myśli? Jak to dokładnie wyglądało? 24:04 No po prostu zasypiałem. Czyli się zaczęło i się odcinało? Oczywiście jak musiałem, jak kamera była, no to ten, ale jak już poza kamerą to zdarzało mi się komara przy ten. Regularnie? No tak, to się zdarzało. Nawet kolega mój mówił, że moje zdjęcia kiedyś mi da taki album. 24:23 Ja też robię zdjęcia ludziom. 24:25 W różnych sytuacjach nigdy tego nie zrobił, muszę się Arturowi przypomnieć. Jeszcze jak mają otwartą buzię. To ta baobaba czy jak to się nazywa. Nie baobaba, jak to się nazywa. Ślina po prostu. Ślina. Więc tak zdarzało mi się. 24:45 No ale teraz już mi się nie zdarza, gdyż cukrzycę mam pod kontrolą, więc już nie mam takich stanów narkoleptycznych. 24:53 Jak zareagowałaś na diagnozę w takim razie? 24:57 Powiedziałeś, że to był do ciebie szok? 24:58 Słuchaj, to było przede wszystkim tak, że w trybie pilnym trafiłem do szpitala i tam się dowiedziałem. Ja trafiłem do szpitala, jak miałem cukier ponad 600, koło 700, więc to bardzo duże. W dzisiejszych czasach się uznaje, że 80-140 to jest normalny cukier. 25:19 więc ja trafiłem w dużym stanie zagrożenia życia i tam się dowiedziałem o cukrzycy, którą zaczęli mi tam zbijać. 25:27 I coś ci się stało gdzieś w domu albo na planie? 25:29 Wiesz co, ogólnie rzecz biorąc coś mi w ciele pękło i cukrzyca mi to przykryła i się zrobiło zakażenie z zakażeniem sepsa. Ja wylądowałem z sepsą w szpitalu i tam dowiedziałem się o diagnozie, że przyczyną była również cukrzyca, Ja uważam, cukrzycę przykrywa w twoim organizmie rzeczy, które się dzieją. Nie czujesz bólu, nie masz sygnału. Dlatego to jest trochę cichy zabójca. A jaka była moja reakcja? 25:56 Wiesz, gdzieś ta cukrzyca w rodzinie była zawsze, więc ja gdzieś ją znałem. Masz cukrzycę, no dobra, nie ma się co poddawać, po prostu trzeba z nią trochę powalczyć. 26:06 Już miałeś jakieś narzędzia w głowie, jak sobie z tym radzić? 26:09 Tak, na początku miałem insulinę, potem już miałem tylko same leki, więc z lekami na pewno jest wygodniej. 26:17 Insulina to z tymi strzykaweczkami w brzuch? 26:18 Strzykaweczkami, tak, w brzuch, co się wbija za pomocą pena. 26:24 Więc jak ogarnąłem to wszystko, jak w szpitalu mnie uratowali, spędziłem trzy miesiące w szpitalu bielańskim. Sporo, 72 dni dokładnie mówiąc, więc to jest wszystko, wszystko to miało swój czas, swoje znaczenie. No tak się stało. 26:42 Czyli ty byłeś tam w takim stanie krytycznym już, nie? 26:45 Krytycznym, tak. Podejrzewam, że jakbym trafił dzień, dwa dni później, to byśmy teraz nie rozmawiali. 26:51 Jakie w takim razie kroki podejmowałeś, jeśli chodzi o, co ci zalecili lekarze przede wszystkim, że co masz robić? No bo teraz jest cukier 60, to już jest bardzo wysoki. 27:01 Poważnie. No wiesz, jak już wychodziłem z tego szpitala, to miałem cukier normowany. 27:06 Ale to była szansa, że on znowu wyskoczy. 27:08 Tak, jak najbardziej. Może nie aż taki, ale na pewno cukier musiał być pod kontrolą. 27:17 Dieta przede wszystkim, ten cały indeks glikemiczny. Nie powiem, że ja na to patrzę rygorystycznie, bo nie patrzę na ten indeks rygorystycznie, ale pewnego rodzaju nawyki trzeba było w sobie obudzić, nauczyć się, żeby wiedzieć co jeść, czego nie jeść, co ci może spowodować wysoki cukier, co ci nie powoduje wysokiego cukru. Oczywiście używki, czyli raczej Rezygnacja z alkoholu, a przynajmniej ograniczenie alkoholu, to ma duże znaczenie. 27:51 No i regularny pomiar cukru. Robiłem to na początku za pomocą klucza palców, a odkąd jest Libra, to robię to na bieżąco w telefonie. 28:07 Ja też używałem Libry 2. 28:10 Mi wyszła hipoglikemia reaktywna, więc ja też muszę dbać o ten indeks glikemiczny. Mam dietę rozpisaną w ten sposób, żeby nie dostawać niczego z wysokim cukrem. Natomiast też używałem super narzędzia. Właśnie to, że możesz sobie to sprawdzać w telefonie, to jest po prostu genialne rozwiązanie. 28:23 Każdej chwili, co minutę, pomiar. Sprawdzasz to regularnie? Wiesz co, mam alarm nastawiony, więc jeżeli się coś dzieje, to telefon mi powiadamia sygnałem. Owszem, czasem sprawdzam, no zwłaszcza przed jakimiś posiłkami. 28:37 Lubi wiedzieć, ile mam przed, a ile mam po. I są posiłki, które ci wybierają? 28:42 No na pewno, no. Golonka ci nie zostawia, wiesz... 28:47 nie jest niezauważalna golonka, czy schabowy, więc wiesz, a lubię, a lubię, no ale widzisz, no to, to, to mierzy z tego, z glukozy, z śródtkankową, dobrze mówię? Płyn śródtkankowy. 29:01 Płyn śródtkankowy. 29:02 Bo ja zawsze myślałem, że to z krwi jest mierzone. Ja też myślałem, ale to nie jest, to nie jest krew, to jest właśnie płyn śródtkankowy, no i co, no i na smartfonie, czy na jakimś innym telefonie masz odczyty co minutę, czyli co minutę ci to bada, jesteś na bieżąco. 29:16 Mhm. 29:16 A jest aplikacja prosta. Freestyle LibreLink i tyle. Więc to jest naprawdę. 29:24 Ta Freestyle Libre2 jest refundowana? 29:26 Tak. Dla wybranych grup jest refundowana. Więcej możecie się zawsze dowiedzieć na libre.pl. Dla cukrzyków, którzy używają insuliny. Niestety dla cukrzyków typu drugiego, jakim ja jestem, nie jest refundowana. Ale ogólnie uważam, że to jest na tyle przyszłościowy sprzęt. 29:47 To boli jak się to wbija? 29:49 Nie boli jak się to wbija. Jest to bardzo proste w zamontowaniu. Jest to proste do połączenia przez bluetootha ze swoim smartfonem. Wystarczy mieć tylko aplikację Freestyle LibreLink. 30:03 Jest to proste w użyciu. Jeden sensor ma działanie dwóch tygodni, 14 dni, po czym trzeba go wymienić. Zdejmowanie również bezbolesne. Jest to proste, jak budowa cepa. Naprawdę jest to proste, a bardzo ułatwia życie. 30:19 Mogę ci dać prezent? Pewnie. Teraz, bo jest dobry czas. 30:22 Teraz jest wspaniały czas. Z tym rozmawiamy. Tomasz do niej w prezencie. Żółte pudełko. 30:28 Proszę bardzo. 30:29 Proszę Cię bardzo. Jak już to miałeś dwa razy, wiesz jak to założyć. Tak. Ale wyjmowanie jest trochę nieprzyjemne. Słucham? No bo to zostaje Ci klej. Zostaje Ci klej. Tak, bez wątpienia klej. Bardzo dziękuję. Proszę Cię bardzo. Igła jest coś miękkiego, to nie jest metal. Do zakażeń żadnych nie dochodzi, wszystko jest proste w obsłudze i higieniczne. 30:52 Ty to cały czas nosisz, zawsze? 30:53 Nie zawsze. Czasem sobie pozwalam, w związku z tym, że mam ten cukier pod kontrolą i wiem jak reaguję, to czasem sobie daję ręce odpocząć. Ze trzy, cztery, czasem tydzień tego nie noszę. Ale zakładam, owszem zakładam. Szczególnie, że jestem pod kontrolą lekarza zajmującego się cukrzycą i on jakby ma z moim sensorem połączenia, więc on ma na swoim komputerze po prostu moje wyniki. I w razie, co by było nie tak, to zawsze jest jakaś telefoniczna konsultacja. 31:26 Czyli to na bieżąco jest wysyłane do niego? Tak, co jest ważne, że nie musisz po prostu tracić czasu na wizyty lekarskie. To jest bardzo wygodne w tym temacie. 31:33 I jak masz jakiś taki duży spike, to zawsze może zapytać, co zjadłeś albo co się wydarzyło? 31:37 Zawsze może tak, może zapytać. Wiem, że profesor zawsze do tego zagląda i jest na bieżąco z tym wszystkim. 31:45 Od tamtej pory, od tego twojego wypadku, gdzie trafiłeś do szpitala, miałeś jakieś takie bardzo duże wyrzuty tego cukru? 31:52 Wiesz co, ja też nie od razu po szpitalu nie wiedziałem, że istnieje coś takiego jak Freestyle Libre. Ja się o tym dowiedziałem dużo później. Wiesz co, miewałem cukry, jak to założyłem, miewałem cukry Nawet i koło 300. Oczywiście to były epizody, to nie był sam. I to mi też spowodowało, że jeszcze bardziej zwróciłem uwagę na to, jak ten cukier kontrolować. I w tym jest ta libre bardzo przydatna. 32:23 Czyli wiedziałeś, że to się dzieje po jakichś określonych posiłkach? 32:27 Tak, albo po jakiejś imprezie. Po życiu po prostu, tak to nazwijmy. Tak to nazwijmy, więc tak zdarzało się, no a teraz już tego nie mam, bo mam jakby już na bieżąco wiadomości co minutę, co się dzieje. 32:43 I ty pewnie też czujesz już, nie? 32:45 Tak, to czuć, kiedy masz za niski, kiedy masz za wysoki, no to wiesz, żyjesz z tym tyle lat, że pewnego rodzaju sygnały uczysz się odczytywać i jakby wchodzi ci to w nawyk. 32:57 Ja teraz głównie mam zegarek, który mierzy, jest taki stres monitor w nim, który mi pokazuje, jest tam kilka czynników, które wpływają na ten stres monitor. I przez jakiś czas obserwowałem to na bieżąco, na przykład co się dzieje ze mną podczas treningów, jak wysoko jestem na tym wykresie stresu. I teraz już tego nie muszę robić, po prostu czuję. Już wiesz, czuję. Czuję w organizmie, co się ze mną dzieje, już wiem mniej więcej, gdzie będę na wykresie, więc wiem czy przystopować, czy mogę iść jeszcze dalej. 33:20 Tak, no widzisz, tak jak wtedy ci mówiłem, że zasypiałem bardzo często, no ja nie wiedziałem, że to jest objaw cukrzycy. Nie wiedziałem, że objawami cukrzycy jest duże spożywanie napojów, znaczy wody na choćby, żeby picie, częste picie, to też jest objaw cukrzycy. Tych objawów sygałów organizacji dużo wysyła, tylko trzeba po prostu się nauczyć je rozpoznawać. Jak już masz tą świadomość, to po prostu jest łatwiej. Ja jestem jeszcze ambasadorem Od lat, więc wspomnę a propos właśnie też tej rozmowy naszej, jestem ambasadorem Fundacji Najsłodsi Michała Figurskiego. 34:01 O tyle podziwiam tę inicjatywę, bo ona ma trafić właśnie do ludzi młodych głównie. Bo jak jesteś młody nie zwracasz na to uwagi. Młodym ludziom też się często zdarza? Młodym ludziom się to zdarza, że są cukrzykami i o tym nie wiedzą. 34:18 Więc na pewno trafianie do świadomości tych młodych ludzi jest bardzo ważne i tym się właśnie zajmuje Fundacja Najsłodsi. Jak się zmieniło twoje życie, odkąd zacząłeś kontrolować te wszystkie czynniki, które potencjalnie wpływają na to, że masz takie wysokie... Są na lepsze, bo ja się czuję lepiej, mniej się męczę, nie jestem rozkojarzony, jestem skupiony. Lepiej, lepiej się żyję, bez wątpienia jak się ma cukier unormowany. 34:46 A to wpływa w jakiś sposób na sen? Bardzo. Lepiej się śpi. Lepiej się śpi, jesteś. Czyli wcześniej miałeś problemy jakiejś ze snem? No wiesz co, może tak, że lepiej teraz zasypiam po prostu. Że szybciej mi to idzie i jest wygodniej. No i nie przysypiasz na planie. Nie przysypiam na planie. 35:08 Teraz w ogóle ci się to nie zdarza? 35:10 Nie zdarza mi się to. Od lat mi się już to nie zdarzyło. 35:12 A wcześniej regularnie? To jest ogromna zmienia. 35:16 Wtedy wiem, że po prostu miałem za wysoki cukier. 35:20 Jak się to musiało zaburzać w kwestii funkcjonowania? Oczywiście. Bo jeśli przysypiasz, to znaczy, że jeśli byłeś w innej sytuacji, w której nie mogłeś przeschnąć, to znaczy, że byłeś półżywy tak naprawdę w tej sytuacji. 35:30 Nie byłeś przy okazji skupiony i nie mogłeś z siebie 100%. 35:33 A teraz to nie zdarza i udaje mi się. 35:38 Jest fajnie, jest po prostu na pewno fajnie, jeżeli masz te choroby pod kontrolą. Trzeba też pamiętać, że to nie jest wyrok śmierci, że nie umrzesz następnego dnia po prostu, jak masz cukrzycę, jak się o niej dowiesz, tylko że po prostu można z nią spokojnie żyć. 35:53 Tylko trzeba mieć świadomość tego, że ją masz. 35:56 Żeby się zweryfikować, czy ma się cukrzycę, trzeba od razu montować Freestyle Libre 2, czy można iść na badania krwi po prostu? 36:02 Można iść na badania krwi, o tego się powinno zacząć. Po prostu iść na badanie krwi, które trwa parę godzin. To obciążenie glukozą? Tak, obciążenie glukozą. 36:11 Ludzie tam wymiotują podobno. 36:12 No podobno. Ja na tym byłem, przeżyłem. Nuda była, że... Czyli obciążali cię co godzinę? Tak, oni co dwie godziny coś takiego mnie obciążali i powiedziały, pan nie wychodzi, bo pan jeszcze coś zje i będzie mieć nieprawdziwe. Dobrze, że miałem książkę przy sobie. 36:27 Ja miałem laptopa i sobie klikałem w laptopa i pamiętam, że ta pani tak na mnie patrzy z tej recepcji i mówi, tak pan sobie siedzi i pan pracuje. No i nie jest panu nudno. Ja mówię, nie. Ona była taka zdziwiona, bo ludzie to normalnie albo zasypiają, albo wymiotują. 36:40 No tak, no reakcje są na pewno różne. 36:44 Trudne było dla ciebie wprowadzenie takiej, bo to jest już dość rygorystyczna dieta, co? To, co musiałeś zmienić. 36:50 Wiesz co, to jest chyba kwestia świadomości po prostu. Świadomości, co jest zdrowe, co jest niezdrowe. Jest więcej warzyw, więcej owoców, mniej węglowodanów, mniej tłustych rzeczy. 37:03 Tylko, że do tej pory w ogóle się nie musiałeś tym przejmować. 37:05 Do tej pory się nie przejmowałem, bez dwóch zdań nie przejmowałem się. W końcu zacząłem się tym przejmować, ale już jestem cukrzycą zdiagnozowaną tyle lat, że nie robi to na mnie wrażenia. 37:16 Teraz nie, ale teraz jak sobie wyobrażam człowieka, który do tej pory w ogóle się nie musiał przejmować dietą i nagle dostaje takie... Takie ostrzała? Takie restrykcyjne ograniczenia, to to jest trudne. 37:27 No to jest trudne, to na pewno jest trudne, ale da się tego nauczyć. Ja też mówię, ja nie jestem taki rygorystyczny, jeżeli mam ochotę na schabowego, tego schabowego zjem, jeżeli jest jeszcze dobry do tego, ale do tego może mniej ziemniaków, więcej sałaty, to wszystko można zbilansować. 37:43 Sam wiesz, że to nie jest takie trudne w życiu. A szczególnie, że teraz to wszystko jest na tyle dobrze wygląda i na tyle proste i mamy tyle produktów, że naprawdę to wszystko smaczne jest. 37:58 że ta nasza dieta jednak się zróżnicowała i sięgamy do przepisów z całego świata właściwie. 38:04 I całe twoje zbijanie wagi też było zorientowane właśnie na to, żeby raczej sobie radzić. 38:08 Trochę tej wagi straciłem w samym szpitalu, jak tam leżałem te trzy miesiące. To już było mi o tyle łatwiej. Ale fakt faktem, że utrzymuję tę wagę już od tych dwunastu czy tam piętnastu lat i to jest niewątpliwie mój sukces, że nie nastąpił u mnie taki efekt yo-yo. Jak ja tam trafiłem, to ja ważyłem 165 kilo. Więc ja byłem potężny. Kilo masz wzrostu? Ja mam 1,94 m. 38:32 Więc przy dość wysokim wzroście mimo wszystko to była gigantyczna waga. To jest ogromna waga, no. I jakby nigdy nie wróciłem do tej wagi. Nigdy już potem nie ważyłem więcej niż 124 kilo. Właściwie. Teraz tak się trzymam, 118-122. 38:50 I mi z tym dobrze. Bo znowu, jak schudłem za bardzo, jak ważyłem 110, 111, to mi było zimno. Był lipiec, sierpnia, ale mi było zimno i mnie to wkurzało, więc troszeczkę jednak tłuszczo mi się przydało. 39:02 Jak się jest łysem, też jest zimno. 39:04 Eee, ja zacząłem wysieć już w liceum, więc wiesz... 39:08 Ale ty masz włosy, czy to nie masz? Czyli na boczku, tak jak ja tutaj. 39:12 Ja sobie to w ogóle wylaserowałem. U ciebie to już nie trzeba, bo masz już jasne włosy, natomiast u mnie były ciemne, więc dostawał mi ten pasek. Ja sobie to wylaserowałem i tego nie mam. 39:22 Wiesz, ja nie będę się laserował, bo może do jakiejś roli mi się kiedyś przyda. Tutaj ubrosły, ja mam lokowe loki, więc to bardziej. 39:30 Wiesz co, księdza, no niekoniecznie już może księdza policjanta, może za dużo. Ale może kiedyś jakiegoś bandziora, jakiegoś sadystę, klauna może. Chciałbyś grać jakiegoś sadystę? A zagrałbym chętnie. Chętnie, chętnie, chętnie. Więc apeluję, że jakiś reżyser by chciał mnie obsadzić w roli sadysty, to ja bardzo chętnie. Zapraszamy. Zapraszamy, tak. 39:54 Co było dla ciebie najtrudniejsze, jeśli chodzi o bycie aktorem? Co było najtrudniejsze? Co było najtrudniejsze w samym graniu? Z czym ci było najciężej mierzyć? Co wymagało od ciebie najwięcej zaangażowania, skupienia? 40:09 Ale mówisz o konkretnym przykładzie w roli filmu, serialu? Nie, raczej szukam czegoś, co ty będziesz pamiętał, jako coś, co było bardzo wymagające. Wiesz co, żeby tak sobie przypomnieć, to nie było czegoś takiego. Jak się wchodzi do tego zawodu, to się mierzy po prostu z różnymi rzeczami. Niektóre ci nie wychodzą, ale w końcu zaczynam wychodzić. Nie mam czegoś takiego, żebym powiedział, o to było trudne, to było nie do przeskoczenia lub coś. 40:48 Nie mam swojej jakiejś tam porażki pewnie, które uważam, że mógłbym zrobić coś lepiej. 40:53 Ja, kto nam się akurat? 40:57 Nie wiem, mógłbym zagrać w jakimś serialu lepiej. Grałem w jakimś takim serialu, gdzie mnie reżyser obsadził w roli baletmistrza. Mogłem to lepiej zagrać, jak później zobaczyłem. To są wszystko takie rzeczy, że można by lepiej zrobić coś. Każdy chyba tak ma, że jak coś widzi, to to mogłem lepiej, to mogłem lepiej. Tak jest, ale takich rzeczy... 41:27 Wyzwaniem dla mnie dla pewno była rola w teatrze dramatycznym, jak zagrałem Niedźwiedzia Wojtka. Teraz gram monodram, ale kiedyś to był spektakl. To trzeba się przygotować, zastanowić się, jak zwierzę zagrać, jak to przedstawić, jak się poruszać. To na pewno była rola, która wymagała ode mnie dużego skupienia i dużej ilości przygotowania. Czasu przygotowania. 41:52 No na tym się nigdy nie zastanawiałem, jakby to było grać zwierzę. Rzeczywiście trzeba się zastanowić, jak masz się poruszać. 41:57 No trzeba się zastanowić. 42:00 I można to zagrać na wiele sposobów. Można to zagrać na wiele sposobów. Dla mnie było ważne raz, żeśmy budowali ten spektakl, czyli ja miałem kolegów, którzy grali żołnierzy, moich opiekunów. Ja jako niedźwiedź miałem monologię, ale też jakby zachowywałem się jak zwierzę, jak niedźwiedź. Dużo w tym niedźwiedziu było człowieka, bo jednak tak o to właśnie chodziło, ale była obserwacja małego psa, jak się pies zachowuje. 42:29 jak się porusza, jak się przeciąga, jak się drapie. To były dla mnie takie istotne rzeczy, że obserwować właśnie zwierzę, a potem gdzieś to w sobie znaleźć i się tak poruszać. 42:42 I wstąp muszę ci powiedzieć, że wyzwanie to raz, a dwa, że mi to zrobiło wielką przyjemność. Bardzo lubiłem ten spektakl grać. Miałem dużą piaskownicę, gdzie było dwa tony piasku. No i tam sobie hasałem. Robiłem fikołki, robiłem pady. Zapasy, wszystko było. 42:57 No i to chyba jest też przyjemne, grać w jakąś wyzwanie. 43:01 Tak, bez wątpienia, bo to ci daje satysfakcję i lubisz to robić. Jeśli lubisz to robić, to nie ma nic lepszego. 43:08 I to też robi wrażenie na innych ludziach, bo założę się, że byli tam aktorzy, którzy by myśleli, kurde, jakby mi określać. 43:13 No tak, tak, tak, na pewno by nie, a ja bym to lepiej zrobił. No normalne, ludzkie, naturalne. Nie bójmy się tego powiedzieć. Na pewno jakaś zazdrość zawsze gdzieś w tym zawodzie jest. 43:28 Monodramy to jest coś, o czym nie wiedziałem, że w ogóle istnieje. Też się nad tym nie zastanawiałem. 43:32 A wiesz, ja wiedziałem, ale nie wiedziałem, że to jest tak popularne i jest tyle tych monodramów. Ja dwa lata walczyłem z tym, żeby tego monodramu nie robić. Niedźwiedzia Wojtka, tekst Tadeusz Słobodzianek, reżyseria Aldona Figula, Muzyka, Mateusz Wachowiak, bardzo was pozdrawiam. Produkcja Piotr Muszyński. Słuchaj, No ja się broniłem, że ja sobie nie wyobrażałem jak sam tą postać, którą zresztą bardzo dobrze znałem, bo ją grałem z powodzeniem przez kilkanaście miesięcy. 44:01 Ale jak bez tych chłopaków, bez tych żołnierzy, bez nich? Jak to wszystko robić? No ale mnie przekonano. Cała presja na mnie. Przekonano mnie. Zrobiłem ten monodram razem z Aldoną właśnie i z Mateuszem Wachowiakiem. To jest tak właściwie duo monodram, bo ja tam mam muzyka, mam akordeonistę. Więc zawsze gdzieś jest jeszcze ta druga osoba, do której mogę się odnieść. Ale fakt faktem, że sam mówię, sam wykonuję to wszystko. I śpiewam, i recytuję, i jestem i niedźwiedziem, i żołnierzem, i w ogóle wszystkim. 44:34 To nie było trudne? 44:36 Wiesz co, zdziwiło mnie to, bo ten monodram powstał 10 lat po tym spektaklu. Ja musiałem się trochę nauczyć monologów tych chłopaków, bo tam chodzi o to, że tam jest sześciu żołnierzy z różnych nacji. 44:55 Jest i Hucu, jest i Polak, i nawet Niemiec, jest Lwowiak, jest Warszawiak. I oni przedstawiają po prostu swoją historię, jak to było, jak oni zostali zniewoleni przez Związek Radziecki i potem szli do tego Andersa i potem od tego Iranu, przez Monte Cassino, do Szkocji dotarli, więc to jest jakby ich historia. Trochę jest tak, że ten niedźwiedź służył, w ogóle te zwierzęta w armii Andersa, w każdej armii zresztą, a zwłaszcza w tej armii Andersa, służyły jako punkt terapeutyczny, bo ci ludzie naprawdę zostali wyrwani ze swoich środowisk. 45:37 poszli siedzieć do łagrów, do kopalń. Ich życie wisiało na włosku, więc jakby tą wolność odzyskali, to na pewno mieli ze sobą jakąś traumę. Więc te zwierzęta, w tej armii była małpa, był wąż, był właśnie niedźwiedź, bardzo nie lubili się podobno Wojtek z tą małpą, bo ta małpa go drażniła. To była taka sfera opieki, że oni mogli się kimś zająć, więc to jest trochę spektakl, gdzie oni mu się spowiadają, co przeżyli, kim byli, gdzie idą i kim chcą być. 46:13 To jest, jak mówię, właśnie w trzech płaszczyznach się ten monodram dzieje. Dla mnie to było nie do pojęcia, jak to zrobić, ale to zrobiłem. Wymyśliliśmy scenografię, wymyśliliśmy właśnie muzykę. Nie do pojęcia, jak to zrobić, to znaczy? No w sensie, że nie miałem takiej wyobraźni, jak to mogłoby wyglądać. Jak to połączyć. Ale zdziwiło mnie to, że właśnie po tych 12 latach ja świetny tekst pamiętałem. Nie tylko swój, ale i ich. 46:40 się okazuje jednak, że to wszystko gdzieś tutaj siedzi i te elementy połączyłem, ale właśnie zdziwieniem moim było, że jest tyle monodramów w kraju i jest dużo przeglądów tych monodramów. 46:54 I one się cieszą dużą popularnością? 46:56 No wiesz co, różnie z tym bywa, bo mi się zdarzało, ten monodram zagradzi dla pięciu osób, jak i dla stu, jak i tysiąca, więc to zależy też się, gdzie jest. 47:06 Duża jest różnica, jak gra jest do pięciu osób? 47:08 No na pewno są większe emocje, jak grasz dla mniejszej liczby osób, jak tych osób jest pięć, dziesięć na widowni, bo się tak zdarzały takie spektakle. Wiesz co, ale ja też do każdego tego spektaklu podchodzę, że po prostu trzeba, nawet jakbyś dla jednego widza miał zagrać, no to grasz to na widza. Tak się staram do tego podchodzić profesjonalnie. I trema jest ta sama, czy masz na widowni pięć osób, czy tysiąc osób. 47:37 Czy ty w jakikolwiek sposób obserwujesz widownię i patrzysz, czy ona jest zaangażowana? Jak najbardziej. Ja się ją widzę. Czyli jak komik musisz zrobić? Widzisz, jak oni reagują i dostosowujesz to, w jaki sposób grasz do tego, w jaki sposób oni reagują? 47:49 Wiesz co, jest coś takiego, że jest też energia zwrotna, więc jak ja dam energię, to liczę na to, że ona się zwróci. 47:58 Słucham publiczności, w sensie, że na pewno grając zerkam, czy coś mnie rozprasza, czy słuchają, czy mnie olewają, czy gadają. Ja to widzę po prostu, ale też lubię mówić do konkretnych osób ten tekst, znajduję sobie słuchaczy. Wybierasz jakichś konkretnych? 48:26 To mi wpadnie, no po prostu ja lubię osoby, które na przykład słuchają, są zaangażowane, to mogą na pewno liczyć na moją uwagę, ale w ogóle staram się wszystkich zainteresować tym, co robię, jak oni są na widowni, a na scenie. Ja lubię kontakt z publicznością, lubię właśnie, że 48:43 Tylko teraz to jest trochę inaczej, bo jak rozmawiam z komikami, to oni bezpośrednio mówią. 48:47 To mówi stand up, to jest co innego. Ja tam nie ma improwizacji takiej, że coś dodaję od siebie. To jest jakby zamknięta całość, a ten tekst mówi od A do Z. 48:59 Nie możesz nagle wtrącić czegoś, aby zrobić jakiejś długiej pauzy? Mogę. Nie, nie. Pauza to jest w ogóle co innego. Oczywiście, że mogę, ale raczej nie wtrącam w swoich nowych rzeczy. Stand-up żyje. Stand-up jest, możesz go aktualizować. Choćby na zdarzenia polityczne, coś się dzieje. Grałem w taki spektakl, gdzie też się czasem dodawało coś, co w danym momencie naród śmieszy. 49:24 Coś się wydarzyło politycznego, ale potem też trzeba być na tyle czujnym. Ja sądzę, że dobry stand-uper to ma w sobie, żeby po prostu wiedzieć, że już pewnego rodzaju żart się wyczerpał, że trzeba go zastąpić. 49:37 No i jest dla mnie trochę to niesamowite, że stand-up się cieszy takim powodzeniem. Czemu? Ja jestem zaskoczony, szczerze mówiąc. Stanach jest jeszcze bardziej popularny. No nie, wszystkim aktorzy w Stanach zaczynają od stand-upu. Ich droga jest to, że stoją z mikrofonem, czy też bez, przed publicznością. Tam to są gigantyczne gwiazdy. To są gigantyczne gwiazdy. Przecież wielu wspaniałych aktorów Oscarowych od tego zaczynało i są w tym świetli. Jim Carrey chyba zresztą. Robert De Niro. Robert De Niro był stand-uperem? 50:07 Oczywiście. Oni wszyscy byli stand-uperami, bo od tego się zaczyna zawód. Zaczyna się od tego, że wychodzisz i mówisz, że wiesz. 50:19 że rozśmieszasz, no robi Williams przecież. To czemu się dziwisz, że to jest taka popularna? Mnie nawet się nie dziwię, co mnie zaskakuje, że ci ludzie są naprawdę w stanie, i to jest mój pełen podziw i szacun, zapewnić stan Stadion Narodowy i sprzedać te swoje... No, w Polsce to też jest, to jest niesamowite, to jest niesamowicie popularne i nawet się nie dziwię, po prostu jestem mile zaskoczony, że coś takiego się dzieje. 50:49 Nigdy nie byłem na takim występie stadionowym, ale miałem przyjemność choćby Rutka oglądać w teatrze czy gdzieś na scenie i to jest duży szacun dla stand-upu, że oni to potrafią. To jest trudne, bardzo trudne, jeszcze sobie samemu to napisać. 51:08 Trudne. I później to wszystko testować. To jest bardzo trudne. Jak trafisz na trudną publiczność. No, to jest trudne, trudne, trudne. I ja podziwiam ludzi i to jest na pewno jakiś poziom wyżej niż kabarety nasze obecnie. Chciałbyś kiedyś spróbować? Stand upu? 51:33 To tak, jak najbardziej. Nie pisałeś sam? Wiesz co, nigdy nie próbowałem. Musiałem spróbować. Trochę mnie natknąłeś. Być może zacznę. Robię straszne błędy ortograficzne, ale z drugiej strony przecież kto to będzie czytał, to tylko ja będę czytał, żebyś tego nauczyć. No, ciekawy, ciekawy pomysł. Ale wiesz co, ten rynek chyba jest aż tak duży i ciasny, że trudno się zmieścić. 52:00 Było to dla ciebie spełnienie marzeń, że finalnie zostałeś aktorem, popularnym aktorem? 52:06 No tak, pewnie tak. To jest na pewno coś, co mi się w życiu udało i gdzieś na tej fali dalej płynę, a co będzie dalej, to się zobaczy. Na razie mam ten serial, który jeszcze końca nie widać. 52:23 Na razie będzie jeszcze dalej w emisji, dalej będzie robiony. Jak się skończy, to zobaczymy, co dalej będzie. Ja mam taką myśl, że co życie przynosi, to to biorę po prostu. Zobaczymy, co będzie. Ja uważam, że jest życie po Ojcu Mateuszu na przykład i spokojnie można się zająć czymś innym. Mam też spektakle, z którymi jeżdżę. Mam spektakle, które gram w Warszawie, więc to ja mam co robić. Jestem zadowolony. 52:54 Jestem zadowolony. Jestem na przykład, nie wiem, czy wiesz najstarszym moim zdaniem Wacławem w Zemście w teatrze Och Teatr i nie ma chyba starszego ode mnie Wacława. Mam 48 lat, a to raczej powinien być młody chłop. 53:09 Jak słuchałem sobie materiałów z tobą, wspomniałeś też, że dla ciebie nie było istotne to, żeby być sławnym i żeby odcinać kuponę z tego, że jesteś popularny. 53:19 Zastakujące z perspektywy... Z czasem się pewnie już inaczej to dzieje, poza tobą. Jeszcze chyba kuponów nie odcinam. Robię to, co robię, nie muszę z tej mojej popularności na tyle czerpać, żeby specjalnie na niej zarabiać. 53:41 Wiesz, dzięki temu serialowi to biorą udział w spektaklach, które jeżdżą po Polsce, które ludzie oglądają, kupują bilety, co nie jest wcale takie tanie w dzisiejszych czasach, czy to na spektakle, czy na stand-up, to są koszty. Więc staram się też, żeby brać udział w takich rzeczach, które... w cudzysłowie nie psują rynku i których się nie musi wstydzić człowiek. Ten grający i ten oglądający, co jest dla mnie na tyle istotne. 54:10 Czyli możesz wybierać projekt Tomasz na myśli? 54:13 Tak, staram się wybierać z gustem i mam tę możliwość, że mogę to robić. Nie muszę wskakiwać w każdy projekt, żeby tylko zarobić. 54:26 No więc nie odcinam kuponów, bez wątpienia. Jak zacznę to robić, mogę powiedzieć, że odcinam kupony. 54:32 Ale póki co nie muszę. Jak na razie to mi się nie zdarza. 54:36 Czy ty myślisz w ogóle o swojej pracy w ten sposób, że chciałbyś się czegoś nowego nauczyć, jakieś umiejętności, widzisz, że coś ci ostatnio nie wychodzi? 54:42 Myślę o tym, żeby sobie poszerzyć umiejętności jazdą na motocyklu. Myślę o tym, żeby jednak zrobić ten kurs, chociaż szczerze mówiąc nie lubię motorów, nie lubię jak one jeżdżą między tymi autami. Ty jeździsz na motorze. 54:58 Nie, absolutnie. 55:00 A wygląda za takie, o co by chciał jeździć. 55:02 To nie jest nieprawda. 55:06 Jak byłem ostatnio na Bali, to jeździłem bardzo dużo na skuterku. 55:08 To jest bardzo ciężko w ogóle na tej Bali. 55:10 Właśnie uważam, że wspaniale się tam jeździ. 55:12 No wiesz, ale to co oni przewożą tymi motorami. Ja widziałem faceta, który po prostu szafę przewoził. 55:18 Było i dwóch między innymi po prostu szafy. Jeden trzymał obu jego plecu opartą szafę, a on głową opierał. To niesamowite, co oni przewożą. Jak oni tam jeżdżą niebezpiecznie właściwie. 55:28 Ja miałem prawie wypadek, bo jak jedziesz w nocy i pada deszcz, to widzisz tylko światełka. A oni nie mają tej szafy z tyłu oświetlonej. Więc jadę i widzę, że jedzie skuter i biorę go bokiem. A tu przeszkoda. A tu przeszkoda i prawie w to wjechałem. 55:40 To jest niesamowite, co oni potrafią tam przewozić. To trzeba im oddać... 55:47 W każdym razie, jak ja nie jeżdżę i o to chciałem się zapytać, bo to jest turbo niebezpieczne. 55:51 To jest turbo niebezpieczne, ale zastanawiam się, że tego nie zrobić. Podobno koledzy, którzy mają motory są bardzo zachwyceni, że to jest super sprawa. 56:00 To zależy, czy jesteś osobą, która będzie przepadała w tym i zależy jeść najpierw 200 na godzinę. 56:05 A bardziej chyba mi chodzi o to, żeby mieć tę umiejętność, niż żeby z tego korzystać codziennie. Wiesz, może trzeba sobie pierwszy skuter kupić. 56:14 Na skuterze mi przynajmniej ogromną przyjemność to sprawiało. 56:16 A masz skuter? 56:17 Nie, ale jeździłem tam. To była Yamaha N-Max. 56:20 I wystarczająco. Nic mi to nie mówi, ale Yamaha tak, wiem. 56:25 A jeździła się... 56:26 Klawiatury robią tu. 56:28 I wbrew pozorom, to było dla mnie fascynujące, że wszyscy mnie tam na maksa nastraszyli, że nie ma zasad żadnych na drogach i że ja muszę mega uważać na tym skuterku po to, żeby nie mieć wypadku. I rzeczywiście tak jest, ale wbrew pozorom, mi się tam jeździło wygodniej przez to, że nie było zasad, bo tam można było robić dosłownie wszystko. To nie jest tak sztywne jak tutaj w Polsce, że nie możesz jechać pod prąd, tam ludzie jeżdżą pod prąd i nikt się nie dziwi. 56:51 I nie było wypadków, to nie było tak, że jedziesz i wszędzie są wypadki, każdy wjeżdża w siebie skuterem? Tam jest spore zaludnienie, jest sporo. 56:59 Oni potrafią to robić. Ja podziwiam ich. 57:03 A ty chcesz to robić bardziej prywatnie, czy też pod jakieś role? 57:07 Prywatnie, a co do ról, to zawsze masz taką umiejętność, nie musisz mieć dublera. W jednym serialu kiedyś zagrałem złodzieja samochodów bez umiejętności jeżdżenia samochodem. Nie miałem papieru, nie przyznałem się. 57:22 Ale się udało. 57:24 Miałem dublera. Czyli nie masz niczego takiego, nie myślisz w ogóle, bo właśnie to mnie zaskoczyło, że zapytałem cię o te najtrudniejsze rzeczy. Są ludzie, którzy nie myślą w ten sposób o swojej pracy. Myślą sobie o takim, że mam tutaj jakieś rzeczy, tego chciałbym się nauczyć, tu sobie pójdę na kurs. 57:40 Jest też taki zawód, gdzie musisz... 57:44 Przezwycięża swoje lęki. Nie wiem, jakbym zareagował, na pewno bym się bardzo bał, jakbym musiał skoczyć ze spadochronem na przykład w swoim zawodzie, nie wiem, do jakiegoś filmu lub coś, albo powiesić się, nie wiem, z dachu na wieżowcu, który ma trzydzieści pięter. 57:58 Ale to nie jest tak, że masz zawsze tego stan dublera? 58:00 No ma, wiesz, no, ale czasem musisz ty też być to, nie? Że też nie każdy cię zdubluje. Są na pewno wyzwania takie często fizyczne w tej robocie, które na pewno... 58:13 bym się musiał mocno zastanowić i się przygotować do pewnych rzeczy. Bez wątpienia to są rzeczy, które może mnie kiedyś będą czekać. 58:20 Miałeś jakąś taką sytuację, gdzie musiałeś się w jakiś sposób... 58:23 Myślę, że ja nie lubię wysokości. Dla mnie wejście na jakiś dach, to po prostu mnie przeraża wysokość. Wysokość mnie przeraża. Staram się to przezwyciężać jak najbardziej. Ktoś mi mówił właśnie, że trzeba skoczyć ze spadochronu, żeby to przezwyciężać. Ale nie skakałeś? Ja nie sądzę, że to mija. Skakałeś? No właśnie, właśnie. Mój kolega aktor jeden cały czas skacze i on to lubi. 58:49 No ale może jemu to od samego początku nie przeszkadzało. Nie, on lubi adrenalinę, tak sądzę. 58:55 Żywiący na krawędzi. 58:57 Strach przed wysokością. 58:59 Ja mam strach przed wysokością. 59:01 On się objawia w ten sposób, że jak jesteś gdzieś na krawędzi, to boisz się, że skoczysz? 59:05 Tak, że chcesz skoczyć, bo to jest na tej zasadzie, że jak nienawidzę balkonów, miałem kiedyś mieszkania na dziesiątym piętrze, gdzie miałem taki balkonik na metr. Ja na niego raz w życiu wyszedłem. Nie byłem w stanie tam być. Jak miałem wziąć jakieś zioło typu rozmaryn, bazylia z balkonu, to robiłem to na czworaka, żeby to wyciągnąć. Nie byłem w stanie, bo od razu miałeś koło siebie ściany i to jest na zasadzie, że nie chcesz tego zrobić, ale masz taki a jakby jednak. 59:40 To na tym to trochę polega. Niesamowite. Nie lubię wysokości. 59:48 Jakie masz aktualnie plany na przyszłość, oprócz próby nauki jazdy motocyklam? Chciałbym do Japonii pojechać. 59:57 Może mi się to kiedyś uda. To jest takie marzenie podróżnicy. Ty mówiłeś, że jedziesz też w tamte rejony. A jakie kraje chcesz odwiedzić? 60:05 Ja będę na Bali. Tylko na Bali? 60:08 No i prawdopodobnie, chyba że na miejscu stwierdzasz, że gdzieś, ale to będę jeździł po jakichś wyspach osobnych, gdzieś zaraz obok tam jest Lombok chyba, jeśli dobrze pamiętam, i różne inne, Nusapenida. 60:17 Cunami się nie boisz? 60:19 Mam nadzieję, że nie będzie. 60:20 No ale tak jak byłem na Bali, to te drony wiszące nad oceanem, żeby patrzeć co się dzieje, no i droga ewakuacji, to było dla mnie takie dziwne, że jednak my żyjemy w takiej strefie geograficznej, gdzie tych trzęsień, tsunami nie ma. 60:36 I mi się wydaje, że ja tam przeżyłem mini trzęsienie ziemi. Bo siedziałem w restauracji, siedzę sobie w tej restauracji i nagle jest takie drganie, jakby obok jechał tramwaj. Tylko, że tam nie ma żadnych tramwajów. Więc wszystko drżało, tak jakby pulsowało i nic dookoła się nie działo, co by mi mogło na to wpływać. Więc to musiało być mini trzęsienie ziemi. To było mega dziwne. Możliwe, możliwe. 60:59 Ale zazdroszczę ci, no bo ja bardzo lubię tamten rejon świata ze względu na owoce morza. Lubisz owoce morza? 61:08 Co ty tam będziesz jadł oprócz trawy? Liście. 61:12 Liście, sałaty. 61:16 Bardziej się, szczerze mówiąc, martwię, że będzie wojna dużo większa. Mówisz o Tajwan? Nie, mówię w okolicach Iranu i że tam nie polecę w ogóle. 61:24 A że tam nie polecę? No ale to Bali, a Iran to chyba nie. 61:27 Ale leci się przez dochę. A nie da się naokoło jakoś? Możliwe, że będzie się dało, ale póki co nic o tym nie wiem. 61:34 Jeśli ludzie sobie myślą o aktorstwie jako takiej właśnie pracy marzeń, to czego oni nie wiedzą najczęściej z twojej perspektywy, tej rzeczywistości życia aktora? 61:45 że to nie jest łatwy zawód. Tutaj nie masz zagwarantowanych, jeżeli oczywiście nie jesteś na etacie w teatrze, nie masz zagwarantowanej pensji, nie masz zapłaconego ZUS-u, NFZ-u. 61:58 Na realizacji myślałem, że będą mieli jedną rolę i zarabią kupę pieniędzy. 62:01 Oni myślą, że zarabią kupę pieniędzy. W ogóle ludziom się trochę pytaj, że to jest taki zawód, gdzie zrobisz parę min i po prostu dostajesz kupę kasy. To nie jest tak. Masz robotę, to ją masz, ale potem przez parę miesięcy możesz jej nie mieć. To jest trudny kawałek chleba, że tak powiem. 62:18 To nie jest łatwe. Zwłaszcza chyba trochę w naszym kraju, gdzie ten rynek, jak sam mówisz o podcastach, nie jest zbyt duży. Mamy jednak te 35 milionów, sześć, będzie nas coraz mniej. 62:30 Już nie mamy 40. 62:31 Już nie mamy 40 kiedyś mieliśmy, więc to nie jest takie hop-siup, to nie jest taki zawód z bajki. Można mieć marzenie oczywiście, żeby zostać aktorem, ale ja bym się radził zastanowić jednemu i drugiemu, czy na pewno 62:48 Czy nie lepiej zdobyć jakiś konkretny zawód. Serio? Czy gdybyś dzisiaj wybierał ścieżkę, poszedłbyś do spoltarstwo? 62:54 No trudno mi sobie wyobrazić, co bym miał robić. Ale może bym się zastanowił. Jakbym miał jeszcze raz swoje życie przeżyć, czy to na pewno jest dobry pomysł. 63:05 Czyli tak naprawdę jest ciężko w takim razie? To nie jest łatwe. 63:08 To, że mi się udało, że wyglądam jak wyglądam, to obserwuję. Choćby ta pandemia. 63:17 gdzie zostałeś wykluczony właściwie na prawie rok z działalności artystycznej i mnie się udało, bo jakby byłem zarobiony. Miałem pieniądze odłożone, więc jakby mogłem sobie pozwolić. Nie cierpiałem głodu, stać mnie było na przeżycie tego, ale wyobrażam sobie, że w tym zawodzie mogą być ludzie, którzy po prostu nie mieli tej poduszki finansowej, bo choćby nie są na etacie w teatrach. 63:49 Nie dostałem tej wypłaty co miesiąc. 63:51 Albo zaczynają dopiero. 63:52 Albo dopiero zaczynają, więc to na pewno nie był łatwy czas dla uprawiających ten zawód. 64:04 Czyli uważasz, że twój wygląd serio ma takie duże znaczenie? 64:07 Miało znaczenie, tak. Miał to na pewno dla mnie znaczenie na początku. Byłem jakby sam na rynku. Dosłownie sam? No dosłownie sam. Nie miałem jakiejś konkurencji, jeżeli chodzi o warunki fizyczne. o możliwości. 64:22 Tak, bo nie można zagrać warunków fizycznych. 64:25 Musisz je mieć, więc jakby nie miałem punktu odniesienia. Teraz chyba też dalej nie mam, ale ogólnie rzecz biorąc, to nie ma takiego znaczenia dla mnie. 64:36 Czyli jeśli jest ktoś, kto rozważa bycie aktorem i myśli sobie, że właśnie wygląda nie jak jakiś super, top, przystojny aktor z, nie wiem, Brad Pitt, to nie jest to żadne ograniczenie. 64:49 Wiesz co, zależy, bo też to są takie czasy, że nie patrzy się na charakterystyczność. Teraz mam wrażenie, że piękni, młodzi, przystojni, idealni, że jest taki trochę sznyt, że nie ma tej różnorodności takiej właśnie. Tak mi się wydaje, że kiedyś tam rozmawialiśmy przed chwilą o tym, że lubisz jakby starszą kadrę. Kiedyś to było o tyle łatwiejsze, że naprawdę liczyło się to, co umiesz. 65:21 To, co sobą reprezentujesz, też pewnego rodzaju charakterystyka w tobie. A teraz, tak jakśmy rozmawiali, liczą się zasięgi, czyli po prostu ile możesz... 65:34 może nie być dobry w tym, co robisz, ale na przykład jesteś influencerem, który ma setki tysięcy obserwujących i on ma większą szansę dostać rolę czy też kredyt niż ty. 65:47 No i też warunki takie biznesowe się zmieniły. Odkąd jest internet, jest mnóstwo piractwa, firmy korzej zarabiają, można sobie to oglądać gdzieś za darmo, bo po prostu to ukraść. Więc trochę o inne rzeczy muszą walczyć w tym momencie. 65:59 Tak, naprawdę ta sztuczna inteligencja też jest dla naszego zawodu wyzwaniem, jak to będzie wszystko Jak to będzie wszystko uregulowane, czyli kradzież wizerunku choćby, to trochę sobie tego nie wyobrażam, że sprzedajesz, nieważne z jakiejś pieniądze, swój wizerunek, swój głos i potem po prostu oni wykorzystują to jak chcą. 66:20 Już ludzie tak robią? 66:22 Już tak robią. Tak, już niektórzy nawet posprzedawali swoje głosy. 66:26 Głosy, ale też ciała. 66:28 Już wiem, że są modelki, które są robione w sesjach, które są robione wirtualnie. Czyli modelka jest zeskanowana w 3D i na przykład występuje w sesji dla H&M-u i po prostu robimy jej zdjęcia, nakładają ciuchy i ona nie musi być tam fizycznie. 66:39 Jedno na pewno, co się nie zmieni, to teatr. W teatrze zawsze będzie potrzebny żywy człowiek. I tutaj raczej ta sztuczna inteligencja nie wejdzie tak drastycznie, jak wejdzie w film lub właśnie, jak sam mówisz, w jakieś zdjęcia, w jakieś sesje zdjęciowe mod modeling. 66:55 No tylko pytanie, czy ci aktorzy będą mieli charakter, jeśli będą wygenerowani przez AI? 66:59 Nie wiem. Zobaczymy. Na pewno na przestrzeni, choćby tego ostatniego roku, to moim zdaniem z AI zrobiły wielkie postępy. 67:08 W tej branży, jeśli chodzi o granie? Wszystkim. 67:11 Bywają zawody w naszym... 67:15 w naszym środowisku, gdzie już na przykład wykonuje to AI, nie? Choćby scenografia, choćby właśnie. 67:21 Scenografia to znaczy? 67:22 No to znaczy, nie wiem, projekt wyglądu pokoju, wyglądu apartamentu. To wszystko ci już robi ci AI, nie? 67:32 A to kiedyś też człowiek robił, bo musiał to zaprojektować, więc pewnie gdzieś ta sztuczna inteligencja będzie coraz bardziej w naszym życiu współgrać. Ja na razie nie mam czegoś takiego jak chat GPT. 67:45 Nie ma i nie używasz? 67:47 Nie używam. Używam to, co daje mi systemy w smartfonach, ale nie mam takiego czatu, że sobie z nim pogadam. Albo się go o coś spytam. Nie, na razie wujek Google mi wystarczy. 68:03 To już jest AI, tak? Oczywiście. Więc to gdzieś cały czas będzie rewolucja jak z internetem pewnie. 68:10 A w tej branży się dużo o tym rozmawia? Że ludzie się boją rzeczywiście AI? 68:15 Rozmawia się o technologii, rozmawia się o przyszłości. 68:23 Wszyscy to, mam wrażenie, obserwują i zastanawiają się jak to będzie z tym wszystkim. 68:29 No i większość osób jest przerażona, że jednak straci pracę. No i ludzie regularnie tracą pracę, nie wszystkie zawody. 68:35 Tracą, dlatego ważne jest jak to będzie uregulowane prawnie w przyszłości. Wierzę, że na pewno będą producenci na świecie, nie tylko w Polsce, którzy by chcieli zarobić po prostu jak najmniejszym kosztem ludzkim. 68:52 No i też nie dziwnego dla nich. Dobra, zapytałem cię w takim razie o wszystko, o co chciałem. Powiedz jeszcze, proszę ludziom, gdzie mogą cię szukać w internecie? Gdzie mnie mogą szukać? Instagram? 69:06 Tak, mogą mnie znaleźć na Instagramie, mogą mnie znaleźć na Facebooku, TikToka nie posiadam, choć próbowałem przez moment, ale nie ogarniałem tego. 69:16 Mogą mnie znaleźć też w różnego rodzaju scenkach filmowych na YouTubie, w sensie moich... gdzieś pracy, która gdzieś tam na YouTube jest i uważam, że na pewno mogę się pochwalić czy tam pochwalić. Aktor też coś takiego ma jak takie, nie wiem, kultowe postaci. Są aktorzy kultowi, ja nie jestem aktorem kultowym, chociaż może przez serial trochę jestem. 69:41 Ale są też kultowe sceny. Na pewno jeżeli chodzi o takie wyświetlania, czasem to sprawdzam, ale to bez wątpienia być jak Kazimierz Dejna, czyli trener. Nie wiem, czy widziałeś, nie będę tu cytował, bo tam jest dużo brzydkich przekleństw, ale tak, to na pewno jestem z tego rozpoznawalny i ludzie właśnie bardzo pamiętają tego jako polską myśl szkoleniową, jeśli chodzi o piłkę nożną. To tak, można zobaczyć sobie ten fragment. To stawimy link pod podcastem. 70:12 Tak. Będę, obiecuję ci, że będę się starał, że jednak te Instagramy i Facebooki ruszę. 70:17 Najlepiej jest sobie kogoś zatrudnić od tego po prostu. Tak, tak. Musisz tego robić. 70:21 No ja wiem, ja wiem, tak, tak, tak, tak. Mój przyjaciel ma od tego swoją pasierbicę, która mu to wszystko ogarnia. 70:29 Tak. 70:29 I masz wtedy z głowy. 70:30 Dobra, bardzo ci dziękuję za rozmowę. Dziękuję ci bardzo. Była to dla mnie przyjemność. Dla mnie również. Dziękuję. I dziękuję za prezent. 70:37 Proszę bardzo. Dostałem kubek, tak żeby ludzie wiedzieli. Tak, a ja dostałem freestyle libre dwójkę. 70:43 Byśmy się wymienili. 70:48 Cześć! Nowe podcasty w każdy czwartek i niedzielę o 17. Do zobaczenia!