Ben bi kitap okudum

Bir taşra dramasının polisiyeye dönüşmesi, melodik bir dil kullanımı, balkondan düşerek ölen kadınların ülkesinde kendini koruyamayanın günah keçisine dönüşmesi… Bölüme dair söylemek istedikleriniz varsa Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz.

En kamusal organımıza dair güzellik tüyoları, cilt hastalıkları ve bazılarının çözümleri, bazılarıyla ilgiliyse yanlış bilinen gerçekler, üzerinde yaşayan mikroorganizmalar, psikoloji ve bağırsak florası ile ilişkisi ve “benlik teknolojileri” denilen kimlik inşa etmek için yüklediğimiz anlamlarla harika bir Metis Bilim kitabıyla buradayız. Bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz. Yayınevi ile herhangi bir ticari bağımız yoktur. Bölümün içeriği tamamen kendi yorum ve beğenilerimi içermektedir.

Belki bilgi olarak öğrendiğimiz ama hayatın hay huyu içinde atlanan kilit taşı gibi kıymetli konuları tekrar gündemime taşıdığın için teşekkürler Larry… Kitapta sadece olaylar ve kahramanlarla değil, yazarla da okuru münasebete soktuğun, bizimle iletişim halinde olduğun için teşekkür ederim. Ölümün uzakta olmadığını ve her ölümden öğrenilecek çok şey olduğunu hatırlattığın için teşekkür ederim. Bizim gördüğümüzün gerçeğin ancak çarpıtılmış bir kısmı olduğunu, başkalarının perspektifinden konunun bambaşka olduğunu, ne bizim ne de onlarınkinin doğru olduğunu, hepimizinkini toplasak yine de o tam gerçeği yakalayamayacağımızı kafamıza kaktığın için teşekkür ederim. Harika bir yoldu… Bölüme dair söylemek istediklerinizi Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında böşüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz.

Karşılık beklemeden yapılan işlerin lokal bir sistem içinde paylaşılabilmesi, ortak problemlerin el ve fikir birliğiyle yine yerel imkanlarla çözülmesi ihtimaliyle “Güven Ekosistemi” içinde yaşamanın ümidini taşıyor Mark Boyle. Takas da bir çeşit karşılık beklediği için kabul etmediği bir sistem. Hiç işinizin düşüp düşmeyeceği belli olmayan birinin duvarını örmeye gönüllü olabilmeniz, bu karşılık beklememe halinin aranızda bir bağ oluşturması, bu bağın da yeri geldiğinde doğacak tüm ihtiyaçları beraber gidermeye ricasız bir gönüllülük yaratacağına inanmak istiyor. Bunun için de bir yıl boyunca para ile ilişkisini kestiği bir deneye girişiyor. Üretimin ne kadar uzun ve meşakkatli olduğunu unuttuğumuzu fark ediyoruz onun tecrübesinde. Az bir paraya edinebileceğimiz o şeyin, ne kadar uzun ve emek dolu bir yoldan geçtiğini görüyoruz. Sistemin sınırlarını oldukça zorlayan bir deney doğrusu. Cesur buluyorum. Ama suçlunun para değil, insan olduğunu düşünüyorum. Para bir araç. Eğer insanı sömürmemeye, düzenin…

Bu bölümün hakkını kayıt alırken verememişim. Kitap üzerine yaptığımız online toplantı sırasında fark ettim ki olaylardan çok, kendi ilk arkadaşlıklarımızı hatırlamak için kitabı vesile kılmamızdan etkilenmişim. Serinin devamında kendi arkadaşlık tarihimde de ilerleyecek olmaktan dolayı heyecanlı ve tedirginim. Bölüme ya da seriye dair söylemek istediklerini Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz: https://www.instagram.com/benbikitapokudum?stkn=MWJmNXkwajJmdWRueA%3D%3D&utm_source=qr

Sadece anne-babamızın genlerini aktarmıyoruz; yediğimiz elmayı, içtiğimiz suyun mineralini, okuduğumuz kitapların bilgisini de geleceğe aktarıyoruz. Ve her an başka bir şeye de dönüşüyoruz. Bu yüzden “ben ve diğer varlıklar” olarak değil, an be an dönüştüğümüz tüm varlıkların arasında var olanız. “Varlıklar-arası”yız diyor Büyük Usta. Varsa söylemek istediğiniz, Instagram’da “benbikitapokudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum burakabilirsiniz.

Pornografiye kaçmadan erotik o seri, Mogador Beşlisi’nin 4. kitabında ilişkinin kırılım noktalarından biri olan “hamilelik”te keskinleşen duyulara partnerin adaptasyonunu sağlamanın da kadına düştüğünü görüp sinirlenir misiniz, bilemem😅 Beraber birbirini keşfetmenin hazzını yaşamış, birbirlerinin bahçelerinin her köşesini merakla araştırmış bir çift için bile zor bir dönüm noktası… Eğitimini, dünyanın tüm arzularını araştıran bir büyükanneden almış olan Hassiba, partnerini yeni keşifler yapmaya, dikkatini açık, duyularını keskin tutmaya, bulduğu yeni hazineleri kendisine sunmaya teşvik edip “arzular şehri Mogador”un sokaklarına salar. Dikkatle bakıldığında merak duygusunu gıdıklayan şeylerle çevrili olduğumuzu hatırlatan bu gizemli serinin son kitabının basımını acilen bekliyorum! Bölüme dair söylemek istediklerinizi Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında, bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Lawrence Durrell benim için İskenderiye Dörtlüsü’ndeki amacına ulaştı; anlatıcının muteberliğine, gerçekliğin mutlaklığına inancımı yitirdim. İlk kitapta “ak” dediğin bu kitapta b.k çıktı; motivasyonunu bir türlü anlayamadığım karakter üst akıl oldu, tüm oyunu kurguladı. Bu kitabın da gerçekliğin ancak bir kısmını kapsayabileceği, “doğru”ya asla tam anlamıyla sahip olamayacağımızın kabullenişi ile serinin son kitabına doğru gidiyoruz. Söylemek istediğiniz bir şey olursa Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Bu kitap hakkında objektif kalabildiğimden emin değilim. Çünkü yazarı, arkadaşı olmaktan gurur duyduğum bir kadın, tanıdığım en iyi dinleyen insan. Bu kadar iyi bir dinleyicinin hikayeler toplaması, onları birbirine dikmesi, bu zamanda kadın olma deneyimizin muhakkak bir yerine denk gelen bir battaniye örmesi kaçınılmazdı. İyi ki yazıyorsun Burcu, seninle gurur duyuyorum! İyi kız sendromundan muzdaripseniz, yası tutulmamış bir ebeveyn kaybınız varsa, arkadaşlarınızı işlere ya da evliliklere kaybettiyseniz, “ayıp” kelimesini duyup kendinizden şüphe ettiyseniz bu 8 hikayenin bir yerinden sizi yakalamaması imkansız. Söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz: https://www.instagram.com/benbikitapokudum?igsh=MWJmNXkwajJmdWRueA%3D%3D&utm_source=qr

Bu kitabı okuyana kadar 7-8 kitap bitirdim. Walter Isaacson’un Steve Jobs biyografisini su gibi içmiştim, Leonardo’nun Steve Jobs’tan daha sıkıcı biri olduğunu hiç sanmıyorum ama her işinin yarım kalması galiba beni tetikledi. Çok zeki, gözlem gücü çok yüksek, derin merakla ve deneyle sonuçlar üretiyor. Ama hevesi geçtiği anda tüm emek öylece tozlu raflara kalkıyor. Doğru ortaklıkları kuramamış olması insanlık tarihine ihaneti gibi bir şey bu adamın. Kalbin 4 odacıklı olduğunu ilk keşfedenlerden biri; kadavra çizimlerini ve raporlarını temize çek, bir doktorla, biyologla paylaş, bir çıktı elde et, belki insanlık tarihini 200-300 yıl ileri atacak bulduğu şeyler. Kendin yapmak istemiyorsan düzgün bir asistan bul, o takip etsin süreci. Doğru ortaklıkları kuramadığı için kendisi de tatmin olmamış, bize de faydası yeterince dokunmamış. 30’larında ve 60’larında hissettiği depresif duyguların altında da bu var bence. Zekasının hak ettiği değeri görmemesinin, karşılık bulmamasının, nihai ürüne dönüşmemesinin…

Serinin ilk kitabından sonra Lawrence Durrell’ın istediği kıvama geldik, gerçeklik ayağımızın altından kaydı. Kendi perspektifimize sıkıştığımız yer illüzyon çıktı, en güvendiğimiz karakterden şüphe eder hale geldik. 3. kitaba hangi karakterin bakış açısı, nasıl bir yöntemle eklenecek diye düşünmek müthiş heyecan verici. Hele işin gizli kapaklı yürütülen politik arka planı hakkında anca spekülasyon üretebildik. Kitaba ya da seriye dair söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Tüm ilişkilerimiz, ailelerimiz, işlerimiz hukuki sınırlara sahipken, her biri kendi şartlarını belirleyen, hiçbir yasal belgede kayda geçmeyen, en özgün ilişkilerimiz arkadaşlıklarımız. Kadınların kendi hayatlarına dair seçim yapabilmeye başlamasıyla kadın arkadaşlıklarının da en çetin sınavları verdiği dönemlerden birini yaşıyoruz. Artık ortak kaderler yaşamıyoruz. Bambaşka yönlere giderken birbirimizi yargılamadan, merak ve ilgiyle arkadaşlıklarımızı sürdürmeyi öğreniyoruz. Hepimizin kişisel tarihinde bir yerlere dokunacağına inandığım bu kitaba dair söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da “benbikitapokudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Kitap da okusak reels da kaydırsak aslında bizim için kurgulanmış dünyanın dışına çıkamıyor, her bir eylemimizle düzenin devamlılığına katkı sağlıyoruz. İster üretken işlerden ister dikkat dağıtan şeylerden keyif alıyor olalım, hepimiz kapitalizme çalışıyoruz. Bölüme ya da kitaba dair söylemek istedikleriniz olursa instagram’da “benbikitapokudum” hesabında, bölüme ilişkin gönderinin altında buluşabiliriz:

Juhea Kim’i tanımazdım, ben bu kitabı Duygu Akın çevirisi olduğu için edindim:) Anna Burns’ün “Sütçü” çevirisinde Duygu Akın’ın dili zekice kullanmasından çok etkilenmiştim. Bir kitabı o çevirdiyse okurum. “inyeon” diyebiliriz belki de☺️ Han Kang’ın metinleriyle Kore yakın dönem tarihiyle ilgili ufak tefek bilgi kırıntıları birleştirmiştim; bu kitabın atmosferinde Kore bağımsızlık mücadelesi sırasında müttefik ve işgalci devletlerin pozisyonlanma dinamiklerini biraz daha iyi kavradım. İlk katmanda sürükleyici aşk ilişkileri okurken hem dönemin politik çekişmelerini takip edebildiğim hem kültüre dair nüanslar toplayabildiğim dolu dolu, tatmin edici bir kitaptı. Varsa söylemek istedikleriniz instagram’da “benbikitapokudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz: https://www.instagram.com/benbikitapokudum?igsh=MWJmNXkwajJmdWRueA%3D%3D&utm_source=qr

İskenderiye Dörtlüsü’nün ilk kitabı Justine’i “kocasını aldatan kadın” diye anıp geçmeye kimin gönlü el verir ki? Lineer zaman akışına uymuyor diye “İzafiyet Teorisi’nin roman hali” denmiş; bu abartı da senin her şeyi büyük yaşayan ruhuna çok yakışmış Larry:) Frued’un “çağdaş sevgi tanımları” etrafında kurgulanmış, her duygunun çözümlenebildiği zamanda yaşanacak neler kaldı, diye başımızı ellerimizin arasına alıp düşünüyoruz. İkinci kitaba başlamak için nasıl zor tutuyorum kendimi… Bölüme ya da kitaba dair söylemek istediğiniz bir şey varsa instagram’da bölüme ilişkin gönderinin altına yorumlarınızı bekleriz:

Kurumsallaşan dini, eğitim sistemini, otoriteyi falan eleştirdik, süper, asıl merak ettiğim yere gelelim: Ansiklopedilerden derlediği bilgileri broşürler halinde gazete ilanı aracılığıyla satan Manus “fırsatçı” mıdır? Yoksa bilginin demokratikleşmesine katkı sağlayan bir “girişimci” mi? Konuya dair söylemek istediklerinizi instagram’da “benbikitapokudum” hesabında, bölüme ilişkin gönderinin altına bırakabilirsiniz:

Ödüllere doymayan o kitap en son Women’s Prize’ı da aldı. Yalan yok, ben de elimden bırakamadım. Mektup formatında yazılmasının bunda büyük etkisi olduğunu düşünüyorum; okuma deneyimini kolaylaştıran bir üslubu var kesinlikle. Sizin kitaba ya da bölüme dair söylemek istedikleriniz varsa instagram’a bekleriz:

Burada çok fazla hikaye var. Ben sadece bir seyahatname görmüyorum. Bir maceraperestin, düzene aykırı bir adamın zihin yapısını görüyorum. Bir ilişki testi görüyorum. Belirsizlikle baş edebilme kası geliştirmeyi görüyorum. Karar alma ve çözüm üretme gücünün önemini görüyorum. Kimsenin bakmadığı yerdeki kıymeti fark etmenin hazzını görüyorum. Bölüme dair konuşmak isterseniz aşağıdaki linkten instagram hesabımıza gidebilirsiniz:

Keşke “İnsanlığımı Yitirirken”den önce bu kitabı okusaymışım. Dazai çok akıllı bir adam, çektiği dünya ızdırabını çok iyi anlıyorum ama bu ızdırabın onu ölüme sürüklemesine izin verişini içime sindiremiyorum. Toplumun beklentilerini ve erdem sinyallemelerini içselleştiremediği için geliştirdiği bir insan korkusu var ve nasıl haklı… Ama o kadar zekiysen bu biricik hayatında seni mutlu edecek yolları da bulabilirsin gibi geliyor bana. Bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa instagram’a bekleriz:

Kadın cinselliği üzerine konuşmak benim için hala güvenli bir alan ihtiyacıyla beraber geliyormuş; feministliğimize zeval gelmeyecekse orijinal dilinde okuyarak mesafelenmiş olmak bana konforlu geldi. Bölüme ya da kitaba dair fikirlerinizi paylaşmak isterseniz aşağıdaki linkten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Şiddetin içgüdüsel bir yanı var, modern insanlar olarak öfkemizi birbirimize şiddet yoluyla yansıtmayacağımızı söylüyoruz. Ama bu öfkeyle ne yapacağımızı ya da bu mutabakata uymamayı seçenlere karşı kendimizi nasıl koruyacağımızı bilemiyoruz. Paddy’nin çocukluğunda şiddet hala bir norm. Evde yıkıcı bir etkisi olduğu kabul edilmiş ve kaçınılan davranış olarak işaretlenmiş olsa da bu bayrak elden ele, hiyerarşideki bir alt kademeye yöneliyor. Yetişkinlerin şiddet davranışı replika edilerek çocuk gruplarında sosyal onay alma yarışı haline geliyor. Sana uyuz oldum Paddy, bunu duysan eminim çok sevinirdin. Sizin söylemek istediğiniz bir şey varsa instagram’a bekleriz:

100. bölümümüzde 3 kitap birden konuşuyoruz. Aslında kitaplardan çok yazar bu zihin yapısını nasıl inşa etmiş ona hayretle bakıyoruz. 100 bölümdür beni yalnız bırakmayan sizlere çok teşekkür ediyorum. Eğer söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da haberleşiriz:

Şimdiye kadarki en basit Ian McEwan ikilemi olduğunu düşünmüştüm ama sorduğumda yine karpuz gibi ikiye yarıldık. “Sevdiğiniz insan başka birinin ölümüne sebep olsa ne yaparsınız?” temel sorumuz. En az bizim kadar keskin şekilde ikiye ayrılan Berlin’de MI6 operasyonu sırasında hem kişisel hem ulusal sırlarla dolu bir kurgudayız. Bölüme dair söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Hormon kavramı 125 yıl önce piyasada yoktu bile; davranışları manipüle edebilme etkisini düşünürsek dinlerin, iyi insan olma çabasının bile karşı koltuğunda oturuyor. Azıcık salgıların bizi biz yapan hemen her ögeyi yönetebiliyor oluşunu kanıksadık ama ölçülemeyecek kadar küçük olanı ölçmenin yolunu keşfederek 1977’de Nobel Ödülü alan Rosalyn Yalow’a selam durmadan geçmeyelim, kazımış tırnaklarla kraliçe. Hormonlarımızın bu gencecik tarihini incelediğimiz bölüme dair söylemek istediklerinizi aşağıdaki linkten Instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Alice Miller’ın da kitaplarında yazdığı gibi bir anne olmadığını anlatıyor oğlu. Aslında bunu anlatabiliyor olması, duygularıyla bağının kopmamış olduğunu gösterir ki Alice Miller bu durumda kendini “iyi bir anne” olarak görmeye devam eder sanırım. Ben bu ara berbat bir anneyim. Çocuğum üzerindeki gücümü hatırlamak, bu otoriteyi kötüye kullanmamak için bir hatırlatmaya ihtiyacım vardı. Alice Miller dünyanın en berbat annesi bile olsa, kendisi uygulayamasa bile anlattıklarının benim anneliğime iyi gelen bir yanı var. Bölüme dair söylemek istediklerinizi aşağıdaki link’ten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Kuş palazından ölen küçük kardeşinin ölüm kaydını hastanede bulamaması üzerine mezarlık kayıtlarını karıştırarak geçirdiği süreçte doğmuş bu kitabın fikri. İnsanın verilerden ibaret olmadığını, onu anlamlı kılanın hikayesi olduğunu hatırlamaya ihtiyacınız varsa güzel bir hatırlatma olacaktır, eminim. Söylemek istediğiniz bir şey olursa aşağıdaki linkten Instagram profilimize gidip bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Mahremiyetten geriye ne kaldı azizim, diye diye diz dövmeye değil de mahremiyetin sınırlarını güncellemeye ihtiyacımız var sanki. Ötekiyle karşılaşmak artık evin kapısının dışında değil ama bundan çıkarılacak sonuç da utanç duygusundan geriye hiçbir şey kalmadığı da değil bence. Yaratıcılık, merak, kutsallık için bilinmezliklere alan tanımak gerektiği muhakkak ama şaibeye ve ihtimallere açılmak istemediğimiz için netlik ihtiyacı duyduğumuz alanlar olduğu gerçeğini de küçümsememek gerek. Net fikirlerle masadan kalkmadığım, kendi içinde yepyeni sorular doğuran pek çok ihtimal yaratan bir okuma oldu. Siz de fikirlerinizi paylaşmak isterseniz aşağıdaki linkten instagram’a bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Çok büyük bir “Ne anlamı var?” sorusunu çok bana dair bir yerden cevapladığım bir bölüm oldu galiba; kitap benim sıkıştığım yerden kesinlikle çok daha fazla… Virginia Woolf’un akışkan diliyle zamanı, mekanı, kişileri büktüğü, sınırları silikleştirdiği, Duygu Akın’ın özenli çevirisi ve elimde taşırken çok gururlandığım kapak tasarımıyla harika bir okuma deneyimiydi. Bölüme dair söylemek istediklerinizi aşağıdaki linkten instagram profilimize giderek bölüme ilişkin post’un altına bırakabilirsiniz:

Göz-Egemen dünyada “duyular hiyerarşisi” konuşuyor ve tabii ki bu alanda da “eşitlik” arıyoruz. Bölüme ilişkin yorumlarınızı aşağıdaki link’ten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin post’un altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Ne anlatsam yetersiz kalacağımı hissettirecek kadar ismi büyük kitaplardan birini konuşuyoruz bu hafta. Ben bir “uzman”, bir “yetkili” değilim; kilometresi hiç fena olmayan bir okuyucu olarak, şimdiye kadarki okuma tecrübeme sırtımı dayayarak ve muhakkak bir şeyleri eksik bırakarak paylaşıyorum bu incelemeyi… En son “Yüzyıllık Yalnızlık” konuşurken bu kadar gerilmiştim. Germeyin ya, herkes de o kadar çok şey bilmiyor:) Bölüme dair söylemek istediğiniz bir şey olursa aşağıdaki linkten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin post’un altına yorum bırakabilirsiniz :

Pazarlamaya dair önyargılarımı kırmak için tercih ettiğim ama kitap seçimi konusunda hatalar yaptığımı düşündüğüm bir okuma oldu. “Ben yaptım, siz yapmayın” dediklerim ve “yine de şu bilgiler yanımıza kar” dediklerimle dolu bir bölüm… Varsa söylemek istediklerinizi aşağıdaki linkten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin postun altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Nesiller arası kültür aktarımını sofradaki yemeklerden yola çıkarak anlatan bir yemek kitabı inceliyoruz. Sevdiklerimizi anmak için her gün, sık sık yaptığımız şeyleri vesile etmek de benim kendime aldığım kişisel not… Bölüme dair fikirlerinizi aşağıdaki linkten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin postun altına bırakabilirsiniz:

Bireylerin hikayesini okuyup sinirden ölmemek imkansız ama buradaki hiçbir karakter empati kurulsun diye yazılmamış zaten. Her biri ırkçılık ve sömürü döngüsünde bir arketip, kurban-zalim-kurtarıcı üçgeninin bir parçası… Bedenin bireyselliğinden uzaklaşıp toplumsal olarak taşıdığı anlamları kavramaya çalıştığımız, tarihin bedenler üzerindeki tahakkümünü idraka uğraştığımız, çoğu noktada içselleştirmekte zorlandığımız, belki de korkup kaçtığımız bir metin… Bölüme ya da kitaba dair fikirlerinizi aşağıdaki linkten ulaşacağınız instagram hesabında bölüme ilişkin postun altına bırakabilirsiniz:

Mogador Beşlisi şimdiye kadar bizi hep sezgiler dünyasına çekerken 3. kitabı olan Suyun Dudaklarında’da arzuların peşinden gitmenin kişiyi yönlendirmeye açık kılması ihtimalini de düşündürüyor. Bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa instagram linki aşağıda:

“Nerden geliyor bu değirmenin suyu?” dediğiniz her yerde çok büyük ihtimalle yolsuzluk var. Korkunç dava belgeleri gördüğümüz bugünlerde paranın ne ülke sınırı ne de kanun tanıdığı, hangi yollarla kaçırılıp nerelerde saklandığı üzerine harika bir derleme… Siniriniz kaldırıyorsa okumanızı tavsiye ederim. Bölüme dair yorumlarınızı aşağıdaki linkten bölüme ilişkin post’un altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Köyünden kopardığınız yaşlınız varsa kahrınızdan ölme ihtimaliniz var. Yaşlının şehir hayatında tutunamaması ve işlevsizleşmesi üzerine depresyona girmesi konusunu kenara koysak bile Iza’nın hayattaki yara almadan yürümeye çalışırken diğer insanlarla bağlantısızlaşması, başlı başına toksik pozitivite ve sonuçları üzerine düşünme alanı yaratıyor. İnsanlar birbirlerine yaralarından bağlanıyor; plastik mutlu hayatlarda bağlantı kurulacak bir nokta bulunamıyor. Bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa aşağıdaki linkten Instagram profilimize giderek bölüme ilişkin postun altına yorum bırakabilirsiniz:

Toplumsal bir figür olunca hakkında her şeyi bildiğimizi sanıyoruz; ne büyük yanılgı… Yine aynı sebepten kahramanlaştırılması çok kolay olurdu ama her insan gibi kusurları ve yetenekleriyle, 360 derece tarif edilebilmesi de biyografi yazarının başarısıdır. Tanımlamaları istediği şekilde yapması, sınırları kendi belirlediği yerlerden çekmesi, vasat işe tahammülsüzlüğü ifade ederken kabalaşmakta tereddüt bile etmemesiyle orijinalliğinden, biricikliğinden bir an bile şüphe duymamasıyla tanınmayı hak eden bir insan… Steve Jobs… Ne iyi ki, ne de ne yazık ki… Fikirlerinizi paylaşmak isterseniz aşağıdaki linkten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin postun altına yorum bırakabilirsiniz:

Biz Brezilya dizileriyle büyümüş nesil, severiz aşk, tutku, ihtiras, en dibi görme, zirvelere de çıkma… Allende bir okuru tam olarak bu sürükleyici kurguyla kendine bağlayıp kocaman kştabı okutuyor, son 100 sayfada -artık elşnfen bırakamayacak kadar hikayenin içindeyken- Şili politik tarihine dair dönüm noktalarını bir anda hikayeye yükleyiveriyor. Kendisi de ülkenin askeri darbeyle devrilen sosyalist başkanı Salvador Allende’nin yeğeni zaten; aile hikayesinde politikanın organik bir yeri var. Her romanında aile hikayelerinden de kesin bir şeyler var, otobiyografik de sayılır o yüzden romanları… Daha nasıl anlatayım bu kadını ve romanlarını sevdiğimi bilemiyorum! Varsa diyeceğiniz, linkten instagram profiline giderek bölüme ilişkin postun altına yorum bırakabilirsiniz :

Okuyanlar genelde bi temiz dayak yese düzeleceğini düşünüyor ama ben galiba biraz empati kurdum. Başınıza hiç geldi mi bilmiyorum ama terapistin yaklaşmasını istemediğiniz bir konu vardır da o sizin oraya gitmemek için direncinizi fark eder ve şefkat gösterir… O gizlemek istediğiniz şeyin zaten göründüğünü fark ettiğinizde içinize doğru sinersiniz, bildiniz mi? Bence Dazai bu sinikliği tüm ömrü boyunca yaşamış. Güzel bir hayatı olabilecekken ziyan etmesini tabii ki mazur göremiyorum ama temel motivasyonu anlayabildiğimi düşünüyorum. Dazai dayak yese düzelir diyenlerdenseniz instagram’a yorumlarınızı beklerim:

3 nesil kadın hikayesi; tek bir hayatta başlayıp bitmeyen, hayattaki kararlarımızın bizden daha büyük etkileri olduğunu hatırlatan döngüsel bir kurgu… İdealize yaşlılar yok, yaşadığı hayatı taşımayı bilen kadınlar, kocakarılar var. Müthiş aydınlanmalar, hayatın anlamını aramalar falan değil, gerçekten yaşanmış hayatların muhasebesi var. Bölümle ilgili söylemek istedikleriniz olursa aşağıda instagram linki var. Bölüme ilişkin postun altına yorum bırakabilirsiniz:

Nike’ın kurucusu Phil Knight’ın otobiyografisi üzerinden dönemin alışılmış iş yapış şekillerine baş kaldıran, dinamik bir kültür inşasını, girişimci zihin yapısını, riskle uzun yıllar dans edişlerini, hukuk mücadelelerini konuşuyoruz. Girişimcilik ekosistemine kadın bakış açısının neler katabileceği üzerine de bir iki cümle etmiş olabilirim. Bölüme ilişkin yorumlarınızı aşağıdaki linki takip ederek bölüme ilişkin post’un altına bırakabilirsiniz.

Sizden farklı kültürlerle, değerlerle, hatta fizyolojilerle iletişim kurmak üzerine kafa yoran biriyseniz bu kitaba şans verin; bence her iletişimcinin okuması gerekenler listesinde olmalı. Zamanın durdurulabildiği, uzun zaman genç kalınabildiği bir dünyada kadın-erkek ilişkileri ve annelik nasıl görünürdü? Yüz yıl öncesinden bir kadın bu konuda nasıl fikir yürütmüştür? Alternatif bir bakış açısı olarak alınabilir. Benim beklentimin çok üzerinde bir kitap oldu. Fikirlerinizi paylaşmak isterseniz aşağıdaki linkten Instagram hesabımıza gidebilir, bölüme ilişkin postun altına yorum bırakabilirsiniz:

Yıldız oyuncularla dolu bir takım şampiyon olamıyor. Nobel ödüllü bilim insanları dolandırılıyor. IQ rekorları kıran insanlar vasat hayatlar yaşıyor. Zeka ne işe yarıyor? Zeki olmaya çalışmak, belki de yanlış bir hedeftir. Bölüme ilişkin yorumlarınızı instagram’da bölüme ilişkin postun altına bırakabilirsiniz:

Uçucu hislerin serisi Mogador Beşlisi’nin 2. kitabında şehrin hikayesinden insanların hikayelerine geçiş yapıyoruz. İlişkiler arasındaki döngüsellik şehrin rüzgarından azade değil tabii ki… İlk bölümü de muhakkak dinleyin. Rasyonel insanları zorlayabilecek olsa da sezgileriyle yaşamayı bilen kültürler için anlamlı olacağına çok inanıyorum. Yorumlarınız varsa instagram’a bekliyorum.

Kısa yoldan zengin olmanın değil, sebatla uzun vadede tasarruf yapmayı anlatan bir kitap. Yanlış beklentilerle dinlemenizi istemem.

Toplumsal travmalar konusunda topluca susulmasının yükünü nesilden nesile aktarmakla lanetlenmişsek belki de şifamız korkup sahip olduklarımızı muhafaza etmeye çabalamaktansa sürüye uymayı reddedip odadaki fili konuşmaya başlamaktır. Bölüme ya da kitaba dair söylemek istedikleriniz olursa instagram’da buluşuruz:

“Korsan gemisinde kaptan olmak” diyince aklınıza bir çocuk kitabı geliyordur belki ama dünyayı gezerek egzotik lezzetleri keşfettiği tv programlarıyla tanıdığımız ünlü şef Anthony Bourdain yıllarca yönettiği profesyonel mutfaklardaki görevini tam olarak böyle tanımlıyor. Bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa instagram’da buluşuruz.

Han Kang bu kitabı çok sarsıcı, dramatik kelimelerle yazabilirdi; oysa öyle sakince, öyle nesnel bir dille, sadece olanı olduğu haliyle aktarmış ki sizin ne hissetmeniz gerektiğini dikte etmeden, olanlar karşısında vücudunuzun ve hormonlarınızın devreye girmesini, kendi duygunuzu kendinizin üretmesini sağlamış. Toplumsal bir acı karşısında nasıl hissedeceğinizi deneyimlemenize alan açmış. Kitaba, Han Kang’a ya da bölüme dair söylemek istediğiniz bir şey varsa aşağıdaki linkten instagram’a giderek bölüme ilişkin post’un altına yorum bırakabilirsiniz:

Bu kadar yaratıcı sistem eleştirisi yapmaya bu adamı sansürler mecbur etmiş:) Kitaba ya da bölüme dair söylemek istediklerinizi instagram’da @benbikitapokudum hesabında bölüme ilişkin postun altına bırakabilirsiniz.

Kansız devrimler ve kalkan yayın yasağını anmalar, karaktere otobiyografi yazdırıp araya kendi çocukluk anılarını sıkıştırmalar… Saramago hiçbir zaman tek boyutta okunabilen kitapların yazarı olmadı. Okuyucu nereyi, ne kadar görmeye hazırsa onunla yüzleşti. Kitaba ya da bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa instagram’da @benbikitapokudum hesabında bölüme ilişkin postun altına yorum bırakabilirsiniz.